Του Χρήστου Πετράκου
Facebooktwittergoogle_plus

Ένας σύντροφος, προερχόμενος από το ΚΚΕ -άλλωστε στον ΣΥΡΙΖΑ οι περισσότεροι σε άλλη κομματική γη έχουμε γεννηθεί- περιέγραφε πρόσφατα την εικόνα του ΚΚΣΕ την περίοδο που πλέον κατευθυνόταν προς την πτώση. Ένα κόμμα στο οποίο κανείς δεν πίστευε κανέναν και τίποτα. Ένα κόμμα χωρίς ζωή, με μέλη απομονωμένα στις οργανώσεις, με στελέχη απομονωμένα στην ηγεσία.

Ο μόνος κοινός ρόλος όλων η διενέργεια «πανηγυρικών» συνεδριάσεων οργάνων μόνο και μόνο επειδή έπρεπε να γίνουν. Χωρίς καμία ουσία. Τίποτα δεν μεταφερόταν από τη βάση και η βάση δεν άκουγε τίποτα. Οι μόνοι που κινούνταν σε αυτό το περιβάλλον ήταν όσοι, αδιάφοροι με την πολιτική, ενδιαφέρονταν να αναρριχηθούν στην κομματική νομενκλατούρα προκειμένου να απολαύσουν τα προνόμιά της, υπηρετώντας τους ανώτερους ιεραρχικά, που και αυτούς το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η διαιώνιση της νομής των προνομίων τους.

Σύντροφοι, αυτή είναι μια κατάσταση που πρέπει να αποφύγουμε. Και για να την αποφύγουμε, χρειαζόμαστε ένα κόμμα υγιές, παραγωγικό και μεγάλο. Αντίστοιχο του κόσμου που μας ψήφισε και των προσδοκιών που έχει από εμάς.

Είναι όμως, δυστυχώς, διαδεδομένη, τουλάχιστον στη βάση που εγώ συναντώ, η ανησυχία για το κόμμα και την κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Οι πάνω τα έχουν με τους κάτω και οι κάτω με τους πάνω. Μια επίσης διαδεδομένη απάντηση για το ποιος φταίει είναι οι τάσεις. Αυτές φταίνε. Και μάλλον κι εγώ «συμφωνώ» μαζί τους. Δεν πιστεύω όμως πως φταίνε όλες και αυτές που φταίνε, για τους λόγους που κατηγορούνται, πως δηλαδή αλλοιώνουν τη βούληση της βάσης με τη συγκροτημένη επιδίωξη των επεξεργασιών τους και την, επίσης συγκροτημένη, προώθηση των στελεχών τους.

Τα στελέχη των τάσεων που στην πράξη αποτελούν τη λειτουργική πλειοψηφία του κόμματος, παραμένουν, από αδράνεια, «αντίπαλοι», χωρίς να υπάρχει, τουλάχιστον πολιτικό, επίδικο.

Υπάρχουν λύσεις πέρα από τον βολονταρισμό;

Με τον ΣΥΡΙΖΑ η Αριστερά για πρώτη φορά διαχειρίζεται την κεντρική εξουσία. Αυτό μάλιστα συμβαίνει εν μέσω εξαιρετικά πυκνής πραγματικότητας. Αυτή η εμπειρία έχει πλέον πλουτίσει αρκετά από τα στελέχη μας και είναι ώρα να μπολιάσει και την πολιτική μας με θετικό τρόπο. Όχι μεταλλάσσοντας τις θέσεις, τα πιστεύω, τις επεξεργασίες και το όραμά μας με τον κυβερνητισμό και την παράδοση στην τεχνοκρατική αντίληψη και τον λαϊκισμό του νεοφιλελεύθερου ΤΙΝΑ – Δεν Υπάρχει Άλλη Λύση. Αλλά επικαιροποιώντας τον σχεδιασμό και τις επεξεργασίες μας ώστε οι στόχοι να γίνουν υλοποιήσιμοι στους όρους του σύγχρονου πολιτικού περιβάλλοντος και απέναντι στα εμπόδια που έχουν να αντιμετωπίσουν. Ο χθεσινός μας βολονταρισμός οφείλει να αποκτήσει τα χαρακτηριστικά του εφικτού.

Αυτή την πολιτική δουλειά δεν μπορεί να την κάνει μόνος του κανένας από τους δύο μηχανισμούς που συμμετέχουν στη άτυπη λειτουργική πλειοψηφία και προφανώς όχι η τάση 53, που έχει διακριτή πολιτική κατεύθυνση. Και όταν μάλιστα αυτή η πολιτική δουλειά πρέπει να γίνει παράλληλα με την οργανωτική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία η κάθε τάση, δύο πλέον εν συνόλω κατά τη γνώμη μου, θα υπηρετήσει μέσα από το δικό της αφήγημα.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι οι τάσεις αυτές καθαυτές, αλλά γιατί λειτουργούν και τι παράγουν, και αυτή τη στιγμή καλούνται να παράξουν την ανασυγκρότησή τους και δι’ αυτής την ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο πολιτικός σχεδιασμός δεν είναι μόνο εξωτερικός

Η κομματική και τασική νομενκλατούρα με την κοινή πλέον πολιτική βάση οφείλει να συνεννοηθεί και να οργανώσει έναν νέο, εσωτερικό αυτή τη φορά, πολιτικό σχεδιασμό που θα υπερβαίνει τις ξεπερασμένες διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος και θα περιγράψει το νέο πολιτικό αφήγημα γύρω από το οποίο θα γίνει η πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ που θα του επιτρέψει να γίνει το εργαλείο για την πολιτική ηγεμονία της Αριστεράς στην Ελλάδα, δημιουργώντας μια νέα, ενιαία τάση πάνω στα θεμέλια των δύο παλιών και της άτυπης λειτουργικής πλειοψηφίας που έχει ήδη διαμορφωθεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε ότι μπορεί να έχει επιτυχημένο πολιτικό σχεδιασμό απέναντι στους πολιτικούς και ιδεολογικούς του αντιπάλους. Τώρα οφείλει να αποδείξει ότι μπορεί να σχεδιάσει και να οργανώσει την αναδιοργάνωση του με δική του πρωτοβουλία και να μην περιμένει να υποχρεωθεί από τις συνθήκες.

Χρήστος Ν. Πετράκος, μέλος της Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης

Πηγή: avgi.gr