Απόψεις

Δούρειοι ίπποι, και άλλα τρομερά

Του Θανάση Καρτερού

Είναι θλιβερό το θέαμα, ό, τι κι αν πεις. Ακόμα πληρώνουν τις αμαρτίες τους, τον γάμο με τη σκληρή Δεξιά του Σαμαρά, τα ανώμαλα με ποιον θα πάνε, και ποιον θα αφήσουν. Δεν έχω σκοπό να ανακατευτώ, όπως και κανένας από την από δω μεριά, φαντάζομαι, στα παρασκήνια και στα προσκήνια της υπό κατασκευήν Κεντροαριστεράς, σοσιαλδημοκρατίας, ή όπως αλλιώς θέλουν να την ονομάζουν. Υπάρχει όμως ένα ζήτημα, που δεν μπορείς να μην σχολιάσεις, γιατί, κατά το κοινώς λεγόμενο, βγάζει μάτι: Πώς βγάζουν ο ένας το μάτι του άλλου, με εμπάθεια, βαρύτατους χαρακτηρισμούς, διασπάσεις, αποσχίσεις. Πώς δηλαδή,

Ναι, αλλά για τη Βενεζουέλα τι λέτε;

Του Βασίλη Πάικου

Πως είναι δυνατόν να εκδίδει η ΝΔ, χωρίς ντροπή, ανακοίνωση-μήνυμα για την 50η μαύρη επέτειο της 21ης Απριλίου, όταν στα ανώτατα αξιώματά της βρίσκονται θαυμαστές και υμνητές της Χούντας. Όταν ο κοινοβουλευτικός της εκπρόσωπος υπήρξε διορισμένος από τον Δικτάτορα αρχηγός της νεολαίας του. Όταν ο αντιπρόεδρός της αλληλογραφούσε με τον Παττακό. Αμφισβητούσε δε (και πιθανότατα εξακολουθεί να αμφισβητεί) τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Πιάσαμε πρωτογενές πλεόνασμα 3,9%, οχτώ φορές μεγαλύτερο του μνημονιακού στόχου. -Ναι, αλλά για τη Βενεζουέλα τι λέτε; Απ’ ο,τι φαίνεται κλείνει, όπου να ναι, η δεύτερη αξιολόγηση, με τους καλύτερους δυνατούς

Παράσταση νίκης

Του Γιώργου Καπόπουλου

Το πρόβλημα του Μακρόν στην πορεία για τον δεύτερο γύρο είναι η κυρίαρχη αξιόπιστη παράσταση νίκης που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις… Το πρόβλημα του Μακρόν στην πορεία για τον δεύτερο γύρο είναι η κυρίαρχη αξιόπιστη παράσταση νίκης που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις, μια παράσταση νίκης που συνέβαλε αποφασιστικά στην πρωτιά του στον πρώτο γύρο αφού τον κατέστησε τον μοναδικό υποψήφιο που μπορεί να νικήσει τη Λεπέν στον δεύτερο. Μακρόν 60% και Λεπέν 40%, αυτή η πριμοδότηση του «ανεξάρτητου» υποψηφίου που ήταν πολύτιμη για τον πρώτο γύρο, όπου μέχρι πριν από δύο-τρεις εβδομάδες είχε δημοσκοπικό προβάδισμα η

Τον Μακρόν, έστω και όχι επί μακρόν

Του Παντελή Μπουκάλα

Οι δημοκρατικές δυνάμεις, της Γαλλίας και της Ευρώπης, οφείλουν να αντιτάξουν το δικό τους: την υποστήριξη του Μακρόν στον δεύτερο γύρο. Μια Ευρωπαϊκή Ενωση που σπεύδει κάθε τόσο να δηλώνει ανακουφισμένη, και να εξωραΐζει τα πράγματα ώστε να δικαιολογείται μερικώς η ανακούφισή της, μάλλον δεν εμπιστεύεται τις ιδέες και τα οράματά της, τις αξίες που θρυλούνται κοινές και ισχυρές. Μέσα Μαρτίου, οι Βρυξέλλες και οι ηγεμονεύουσες πρωτεύουσες εμφανίστηκαν ανακουφισμένες μετά τη νίκη του συντηρητικού Μαρκ Ρούτε στην Ολλανδία (ωστόσο είχε νικήσει χάνοντας σοβαρό ποσοστό ψήφων) και την ήττα του ακροδεξιού Χερτ Βίλντερς, που εντούτοις, χάρη και

Η εξαίρεση Μελανσόν

Του Γιώργου Καπόπουλου

Είναι προφανές ότι ο Μελανσόν έχει το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον Γιατί ο Μελανσόν προχώρησε σε μια κίνηση υψηλού πολιτικού κινδύνου προβάλλοντας ως εξαίρεση από τη συσπείρωση του «Δημοκρατικού Τόξου» που ψηφίζει Μακρόν για να εμποδίσει τη νίκη της Λεπέν; Γιατί ο υποψήφιος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς καλεί τους ψηφοφόρους του να ψηφίσουν κατά συνείδηση και δεν τους καλεί απλώς σε αποχή, λευκό ή άκυρο; Είναι προφανές ότι ο Μελανσόν έχει το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, όπου είναι πολύ πιθανό η σχεδόν βέβαιη ήττα της Λεπέν στον δεύτερο γύρο και η πολύ πιθανή υποαντιπροσώπευση του Εθνικού Μετώπου

Αιφνιδιαστικές Εκλογές στη Βρετανία στις 8 Ιουνίου

Του Γ. Βερβέρη *

Η Τερέζα Μέι ρίχνει το γάντι και ο Κόρμπιν το σήκωσε Βουλευτικές εκλογές για τις 8 Ιουνίου εξήγγειλε η Βρετανίδα πρωθυπουργός Τερέζα Μέι κάνοντας χρήση του FixedTermParliamentsAct δηλαδή διεξαγωγήεκλογών πενταετούς περιοδικότητας αρχομένης 2015, αλλάκαι εκλογών λόγω εκδηλωμένης βούλησης των δύο τρίτων των βουλευτώνκαι συγκεντρώνειστη συνέχεια τη απαραίτητη  πλειοψηφία των βουλευτών 522 -13 του Γουέστμινστερ. Παντού εμφανίζεται παντοδύναμη έχοντας στα πανιά της τον άνεμο των δημοσκοπήσεων που της δίνει διπλάσια ποσοστά από τους Εργατικούς 48% – 24% και τη δύναμη της πολύμηνης δεξιάς ανταρσίας που διεξάγεται ενάντια στην ηγεσία του Εργατικού Κόμματος και τον προοδευτικό, αριστερό ηγέτη του Τζέρεμι Κόρμπιν. Αυτό

Αναγκαίος και δυνατός ο αφοπλισμός

Του Πάνου Τριγάζη

Η διόγκωση των στρατιωτικών δαπανών σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο δείχνει ότι, παρά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και του διπολισμού, ο κόσμος δεν έγινε πιο ασφαλής. Η κίνηση προς έναν πολυπολικό κόσμο συνοδεύεται από νέους ανταγωνισμούς και δεν εγγυάται αυτομάτως τη διεθνή ειρήνη Παλαιότερα οι στρατιωτικές δαπάνες λέγονταν πολεμικές και τα υπουργεία Άμυνας ονομάζονταν υπουργεία Πολέμου. Με το πέρασμα του χρόνου, η ορολογία άλλαξε κι αυτό διότι, μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους και την ίδρυση του ΟΗΕ, διακηρύχθηκε ως στόχος το τέλος των πολέμων. «Ποτέ πια πόλεμος – Ποτέ πια φασισμός» ήταν η παγκόσμια απαίτηση μετά τον

Η χούντα είναι κάτι πιο ευρύ και προσωπικό, από την επέτειο

Του Δημήτρη Σεβαστάκη

Αλλά και μετά τη χούντα, για δύο – τρία χρόνια, η κεκτημένη καταπίεση διαρκούσε. Οι εκθέσεις «ιδεών», όπως και κάθε κείμενο, έπρεπε να γράφονται σε μια αρχαΐζουσα γλωσσική πολιτική ορθότητα, γεμάτη οίος, οία, οίον, διάστικτη από δοτικές, μια γλώσσα δοκιμασίας, που μιλούσε για τον εαυτό της, που πέταγε έξω και τον αναγνώστη, και τον συγγραφέα της. Υπήρχε, επί χούντας, ένας πολυσέλιδος, εσωτερικός κανονισμός στα σχολεία της «μέσης εκπαιδεύσεως», εφιαλτικός, γεμάτος απαγορεύσεις. Για το «φλέγον ζήτημα της κουράς» στοιχιζόμασταν τα αγόρια για να ελέγξει ο εντεταλμένος καθηγητής τους σβέρκους. Τα κορίτσια υπέφεραν. Σεμνό βλέμμα, μπλε ποδιά κάτω από τα

Τελικά ο Σόιμπλε πιάνεται στην παγίδα του…

Ο ΣΟΪΜΠΛΕ επέμενε ότι το ελληνικό χρέος ήταν βιώσιμο. Όμως το ΔΝΤ, εν όψει και της συνόδου του Ταμείου, δια της Κριστίν Λαγκάρντ, αναγκάστηκε να ανοίξει τα χαρτιά του. Η διευθύντρια του Ταμείου καλεί δημοσίως τον Γερμανό υπουργό να επιλέξει όχι το εάν, αλλά το πώς θα απομειωθεί το χρέος… Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών έστησε μια παγίδα για την Ελλάδα, με σκοπό να ορίζει, όπως αυτός θέλει, την πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων, παράδειγμα προς αποφυγή για όσες χώρες έχουν προβλήματα και σηκώνουν κεφάλι στους ηγεμόνες του Βερολίνου. Από το 2015 και μετά ο πρωταρχικός στόχος του Σόιμπλε ήταν

Μήπως είναι η αρχή του τέλους;

Του Βασίλη Πάικου

Δύο νέα δημοψηφίσματα έχει ήδη προαναγγείλει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ένα για την επαναφορά της θανατικής ποινής, και ένα για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Ο ίδιος πάντως διευκρίνισε πως δεν πολυκαίγεται γι’ αυτή. Ενώ, παράλληλα, παρέτεινε για τρεις μήνες το καθεστώς «έκτακτης ανάγκης» για τη χώρα του! Σκέψου και να ήταν «ελεύθερο» το δημοψήφισμα στην Τουρκία. Να υπήρχαν ίσοι και δίκαιοι όροι διεξαγωγής του. Να μπορούσε να εκφραστεί άνετα η αντιπολίτευση. Να μην είχε μπει λουκέτο σε ενοχλητικά ΜΜΕ. Να μη βρίσκονταν εκατοντάδες χιλιάδες αντιφρονούντες στη φυλακή. Να μη διεξαγόταν η αναμέτρηση υπό καθεστώς «έκτακτης ανάγκης», ισχύουσας εδώ και