Απόψεις

Νέο κόμμα για τη νέα αριστερά: Πώς οι εκλογικές επιτυχίες γίνονται ιδεολογική ηγεμονία

Κώστας Δουζίνας

Η σημερινή μορφή κόμματος και συνδικάτου ανάγεται στην περίοδο της παραγωγικής και πολιτικής διαδικασίας των αρχών του 20ου αιώνα. Τα μαζικά κόμματα της εργατικής τάξης-σοσιαλδημοκρατικά και κομμουνιστικά- δημιουργήθηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα με την είσοδο των λαϊκών μαζών στην πολιτική μετά την γενίκευση του δικαιώματος ψήφου. Ήταν δημιουργήματα της βιομηχανικής επανάστασης και πολιτική έκφραση της επέκτασης της δημοκρατίας. Κύριο χαρακτηριστικό και των δύο ήταν ο συγκεντρωτικός και περιοδικός τους χαρακτήρας. Η εργασία συγκεντρωνόταν σε μεγάλους χώρους (εργοστάσια, εργοτάξια, μεγάλες αγροτικές μονάδες) και η πολιτική στη Βουλή, την κυβέρνηση, τα συνδικάτα, τα κομματικά γραφεία και την τοπική αυτοδιοίκηση. Η χωρική

ΕΕ και απορρίμματα

Χρήστος Καπάταης

Άρθρο του αντιπεριφερειάρχη Νοτίου Τομέα Αθήνας, Χρήστου Καπάταη, στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Σήμερα η υπεράσπιση του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ενοποίησης, της μοναδικής αυτής ειρηνικής προσπάθειας για την κοινωνική δικαιοσύνη και την ευημερία των λαών της Ευρώπης, όπως την οραματίστηκαν οι Σουμάν, Σπινέλι και οι υπόλοιποι ιδρυτές πατέρες της ευρωπαϊκής ιδέας, καθίσταται όλο και πιο προβληματική. Τη σκιάζουν είτε οι αδιέξοδοι βομβαρδισμοί κατά της Συρίας είτε οι μονοδιάστατες πολιτικές λιτότητας, που κλείνουν τα «παράθυρα αισιοδοξίας» για το μέλλον της. Ένα, ίσως το τελευταίο, από αυτά τα «παράθυρα αισιοδοξίας και ελπίδας», είναι η περιβαλλοντική νομοθεσία της -ένα σύνολο Οδηγιών, κατευθύνσεων, που δημιουργούν ένα πλέγμα

Οι «Μεσσίες» των ζώων

Του Ευάγγελου Παλαιοδήμου*

Τις επιπτώσεις από τη φίμωση ενός νόμου που φιλοδοξεί να γίνει η αρχή του τέλους της ασυδοσίας, της ανομίας και του παράνομου κέρδους, αυτές είναι που πρέπει να φοβούνται! Γιατί, μπροστά τους, οι δέκα χειραγωγοί της κοινής γνώμης είναι ένας απλός λόξυγκας συγκρινόμενος με ένα οξύ έμφραγμα Αυτή είναι μια ανοιχτή επιστολή. Και απευθύνεται σε όσους ανθρώπους δεν έχουν παραδώσει ακόμα το δικαίωμα να σκέφτονται για τον εαυτό τους, στους διάφορους “Μεσσίες” των ζώων. Απευθύνεται, όμως, ταυτόχρονα και στην ανώτατη πολιτική εξουσία, ελπίζοντας ότι εκείνη τουλάχιστον εξακολουθεί να ασκεί το δικαίωμα που προανέφερα. Είναι μια επιστολή που ζητάει, ταπεινά, έλεος!

Η πολιτική πραγματικότητα χωρίς παρωπίδες

Δημήτρης Ραπίδης

Μπορεί η ελληνική πολιτική ζωή να βρίσκεται σε μια φάση μετασχηματισμού από το 2015 και μετά, ωστόσο τα πράγματα είναι απλά και οι προκλήσεις πολύ συγκεκριμένες. Ο ΣΥΡΙΖΑ, σε συνεργασία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, ασκεί τη διακυβέρνηση επί 3,5 χρόνια, οι οικονομικοί δείκτες έχουν βελτιωθεί, η οικονομία έχει εξέλθει της πολυετούς κρίσης ανακάμπτοντας σταδιακά, νομοσχέδια με θετικό κοινωνικό πρόσημο περνούν από τη Βουλή, και η χωρά ανακτά την γεωπολιτική της αξιοπιστία. Υπάρχουν ζητήματα που παραμένουν ανεπίλυτα και τομείς όπου πρέπει να βελτιωθεί ο κυβερνητικός συντονισμός. Υπάρχουν επίσης τομείς όπου πρέπει να επιταχυνθεί το κυβερνητικό έργο, προβληματικές πολιτικές που πρέπει να

Βενιζέλος, «τόξα» και αναθεώρηση

Χρήστος Γιαννίμπας

Ευάγγελε Βενιζέλε, για πολλοστή φορά αναφέρθηκες στα ισχύοντα για την ευθύνη υπουργών παραπέμποντας μάλιστα και στην τοποθέτησή σου από το βήμα της Βουλής (28 Μαρτίου 2017) στην οποία είχες πει. «Άκουσα τον Πρωθυπουργό της χώρας, να ανεβαίνει στο βήμα της Βουλής και να εμφανίζεται παντελώς ανιστόρητος. Προκλητικά ανιστόρητος. Οι ρυθμίσεις του Συντάγματος για την ευθύνη των υπουργών, ισχύουν στη χώρα μας από το 1864. Το 2001 με συντριπτική πλειοψηφία διπλασιάσαμε το χρόνο παραγραφής ώστε να συμπεριληφθεί όχι μόνο η πρώτη αλλά και η δεύτερη τακτική σύνοδος της επόμενης Βουλής. Αυτό ψηφίστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία.» Λέγεται πως ο δολοφόνος επιστρέφει

Δεν μιλάμε πια για το αυγό, αλλά για το ίδιο το φίδι…

Βασίλης Πάικος

Τους χάιδεψαν, τους προέβαλαν, τους κανάκεψαν, τους έσπρωξαν, τους ανέδειξαν, τους βοήθησαν να γίνουν νοματαίοι. Όσο μπορούσαν, όσο περνούσε απ’ το χέρι τους. Με δυο λόγια, επώασαν το αυγό του φιδιού. Ώσπου το φίδι εκκολάφτηκε και απειλεί τους πάντες και τα πάντα. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης φέρουν το μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης. Με τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια σε πρώτο ρόλο. Εκείνα που στις ενημερωτικές τους εκπομπές, ακόμη και σε θεωρούμενες ως σοβαρές και έγκυρες, έδιναν συχνά-πυκνά βήμα στους χρυσαυγίτες και στον δηλητηριώδη λόγο τους. Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες… Ήδη από την εποχή που το νεοναζιστικό μόρφωμα δεν ήταν

Προϋπολογισμός: Η δοκιμασία που κρίνει την ταυτότητα της ΕΕ

ENA Institute for Alternative Policies

Με μια σειρά από προκλήσεις ιστορικού χαρακτήρα θα βρεθεί τους επόμενους μήνες αντιμέτωπη η Ευρωπαϊκή Ένωση. Πέρα από τη θεσμική μεταρρύθμιση της ΕΕ και ιδίως της Ευρωζώνης, ο επόμενος μακροπρόθεσμος προϋπολογισμός, μετά το 2020, θα καθορίσει την πορεία των ερχόμενων ετών όχι μόνο σε οικονομικό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο. H διαμόρφωση του Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου (2021-2027) θα είναι μια δοκιμασία για την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού οι 27 στη μετά Brexit εποχή θα κληθούν να αναδιανείμουν τους πόρους με νέα δεδομένα: Χωρίς την έως τώρα δεύτερη μεγαλύτερη χώρα σε εισφορές (Βρετανία), με αυξανόμενη πολιτική επιρροή του εθνικιστικού λαϊκισμού και με διαμορφωμένα στρατόπεδα κρατών-μελών (Visegrad, Club Med, Γερμανία και «δορυφόροι»). Οι

Οι εμπορικοί πόλεμοι στη νέα εποχή παγκοσμιοποίησης

Πολυδεύκης Παπαδόπουλος

Το μόνο εμφανές είναι ότι η πρόσφατη παγκοσμιοποίηση –η οποία δρομολογήθηκε την περίοδο 1991-2016, μετά την πτώση του Τείχους, τη μεγάλη διάδοση της νέας τεχνολογίας και την εκτίναξη ορισμένων αναπτυσσόμενων χωρών, με κυρίαρχη περίπτωση την Κίνα- δύσκολα θα συνεχίσει να έχει την ίδια μορφή Η 22η Μαρτίου ίσως θεωρηθεί στο μέλλον ιστορική ημέρα. Ενδεχομένως να μνημονεύεται ως το σημείο που άρχισε να αλλάζει το σύστημα διεθνούς εμπορίου, τουλάχιστον στη μορφή που καθιερώθηκε τις τελευταίες δυόμιση δεκαετίες παγκοσμιοποίησης. Και τούτο διότι στις 22/3 υπεγράφη τελικά από τον Ντόναλτ Τραμπ το διάταγμα για την επιβολή δασμών

Εύλογοι οι συνειρμοί για την ύπαρξη εκκλησιαστικού – παραδικαστικού κυκλώματος

Νίκος Φίλης

Με την κατά πλειοψηφία απόφαση του ΣτΕ για το μάθημα των Θρησκευτικών, με την οποία υιοθετούνται οι ισχυρισμοί των φονταμενταλιστών, ζηλωτών – ορθοδοξιστών, εγείρονται πολλαπλά ζητήματα δημοκρατικής-θεσμικής τάξης. Το Ανώτατο Δικαστήριο, επιφορτισμένο με την αποστολή να ελέγχει τη συνταγματικότητα των πράξεων της διοίκησης, παρερμηνεύει το σύνταγμα και ενσωματώνει στη νομολογία σκοταδιστικές ιδεολογικές προσεγγίσεις. Συμπτωματικά, μόλις λίγες μέρες πριν, το δικαστήριο στο Αίγιο είχε αθωώσει τον γνωστό Αμβρόσιο. Ευλόγως δημιουργούνται συνειρμοί για την ύπαρξη εκκλησιαστικού – παραδικαστικού κυκλώματος. Το ΣτΕ τα τελευταία χρόνια αποκλίνει από τη φιλελεύθερη παράδοσή του και γλιστράει σε ακραίες αποφάσεις, συχνά ελληνοχριστιανικής καθαρότητας, όπως π.χ. η κατάργηση

Η ιταλική αβεβαιότητα τρομάζει την Ευρωζώνη

ENA Institute for Alternative Policies

Θολό, όπως αναμενόταν, είναι το μετεκλογικό τοπίο στην Ιταλία, με το φάσμα της πολιτικής αβεβαιότητας να πλανάται πάνω από ολόκληρη την Ευρωζώνη. Το αποτέλεσμα της κάλπης της 4ης Μαρτίου δικαίωσε τους φόβους για ένα πολιτικά ρευστό μετεκλογικό σκηνικό στην τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Νομισματικής Ένωσης. Νίκη για λαϊκισμό και ξενοφοβία  Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν τις δημοσκοπήσεις, καθώς το Κίνημα των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο κατέλαβε την πρώτη θέση, με την Κεντροδεξιά του μπερλουσκονικού Φόρτσα Ιτάλια και της ξενοφοβικής Λέγκας του Βορρά να συγκεντρώνει αθροιστικά το μεγαλύτερο ποσοστό, το οποίο όμως δεν ήταν αρκετό για το σχηματισμό κυβέρνησης. Η Κεντροαριστερά, με επικεφαλής τον Ματέο Ρέντσι, υπέστη σημαντική ήττα, καθώς δεν