Απόψεις

Τα τελευταία προαπαιτούμενα και η ζωή των πολιτών

Σία Αναγνωστοπούλου

Παίρνουμε αυτή την εβδομάδα την τελευταία βαθιά αναπνοή προκειμένου να βγούμε από τα Μνημόνια, δίνοντας παράλληλα και το πρώτο σημαντικό στίγμα για το πώς θα δρομολογηθεί η μάχη κατά του κανόνα της λιτότητας και των μέτρων που αυτός συνεπάγεται. Τα Μνημόνια για μια εξαρτημένη χώρα ήταν ο απόλυτος και εκβιαστικός μηχανισμός επιβολής του εξουθενωτικού κανόνα λιτότητας, όπως τον σχεδίασε η νεοφιλελεύθερη, δεξιά ευρωπαϊκή ελίτ υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ. Γι’ αυτό η απελευθέρωση από αυτόν τον μηχανισμό – ζυγό, χωρίς να μας οδηγεί στον παράδεισο, προσφέρει ωστόσο αυτούς τους βαθμούς ελευθερίας σε μια αριστερή κυβέρνηση για να άρει τους όρους λιτότητας

«Ακηδεμόνευτος στοχασμός, αισιοδοξία της σκέψης και στρατηγικής της Αριστεράς»

Γιάννης Δραγασάκης

Το βιβλίο του Αριστείδη Μπαλτά δεν προσφέρεται απλώς για σκέψη, αλλά επιβάλλει τη σκέψη και τον αναστοχασμό. Αν και φαίνεται να είναι σε απόσταση  από τη συγκυρία,  συνδέεται άμεσα με το κυβερνητικό εγχείρημα που σήμερα υπηρετούμε∙ είναι, κατά κάποιο τρόπο και από πολλές απόψεις, το θεωρητικό υπόβαθρο του. Θα προσπαθήσω να καταγράψω ορισμένες σκέψεις που προέκυψαν από την ανάγνωσή του. Πρώτο σημείο: Ένα στοιχείο που ξεχωρίζει  στα κείμενα του Μπαλτά είναι η επιμονή του σ’ έναν αδογμάτιστο τρόπο σκέψης, στην ανάγκη μιας απροκατάληπτης χρήσης διαφορετικών ιδεών και εργαλείων. Η ευρυγώνια θέαση των θεμάτων, η βαθιά βιβλιογραφική ενημέρωση και ευρυμάθεια και το

Αριστερά και κόμμα

Κώστας Δουζίνας

Με το τέλος των μνημονίων αρχίζει μια νέα πολιτική εποχή. Οι αγώνες και προσπάθειες των τελευταίων πέντε χρόνων θα κριθούν από τον εκλογικό κύκλο του 2019. Εξίσου σημαντική είναι και η παρακαταθήκη που θα αφήσει η πρώτη αριστερή κυβέρνηση. Οι εκλογικές νίκες δεν μετατράπηκαν σε ιδεολογική ηγεμονία. Η κυριαρχία της ανανεωτικής Αριστεράς στον χώρο της διανόησης δεν υπάρχει πια. Αλλά η Αριστερά είναι η σκέψη στην πράξη. Πράξη χωρίς θεωρία, χωρίς ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης και του συσχετισμού δύναμης καταλήγει σε βολονταρισμό και πολιτικές ήττες. Θεωρία χωρίς πράξη αποτελεί το καταφύγιο του εστέτ που δεν βρομίζει τα χέρια του με

Για ποια μεταρρύθμιση στην Ευρωζώνη;

Δημήτρης Ραπίδης

Τους τελευταίους μήνες έχει εντατικοποιηθεί ο διάλογος για τη θεσμική μεταρρύθμιση στην Ευρωζώνη. Διάλογος στον οποίο οι προτάσεις περισσεύουν, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα και κυρίως χωρίς να αμφισβητείται η οικονομική ορθοδοξία της αρχιτεκτονικής της νομισματικής ένωσης.  Είναι γεγονός ότι ο ρόλος της Κομισιόν σε αυτή τη διαδικασία είναι περιορισμένος. Παρά τις προτάσεις που έχουν κατατεθεί από τους Γιούνκερ, Μοσκοβισί και Ντομπρόβσκις, το τελικό πλαίσιο αναμένεται να καθοριστεί από τη γερμανική και γαλλική ηγεσία. Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται το πρόβλημα. Από τη μια πλευρά, η γερμανική ηγεσία συμφωνεί με την ανάγκη κάποιων θεσμικών μεταρρυθμίσεων που θα θωρακίζουν την Ευρωζώνη

Αναστάτωση στην Ιταλία, στρουθοκαμηλισμός σε Βρυξέλλες, Βερολίνο και Παρίσι

Δημήτρης Ραπίδης

Μεγάλη πολιτική και οικονομική αναστάτωση στην Ιταλία. Κι αυτό γιατί αφενός τα τελευταία 25 χρόνια τα κόμματα που κυβέρνησαν δεν αντιμετώπισαν αποτελεσματικά τα δομικά ζητήματα του ιταλικού οικονομικού μοντέλου, αφετέρου οι ηγεσίες που πέρασαν από τον τόπο υιοθέτησαν, χωρίς ιδιαίτερες επιφυλάξεις και εποικοδομητικό προβληματισμό, όλες τις θεσμικές αλλαγές που οδήγησαν στην εφαρμογή των οικονομικών πολιτικών που έχουμε σήμερα στην Ευρωζώνη – από το κατ’ επίφαση Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, μέχρι το fiscal pact και το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο. Η ρητορική του λαϊκισμού κατάφερε να αναδείξει μια ετερόκλητη, σχεδόν ανώμαλη πολιτικά κυβέρνηση. Από τη μια πλευρά το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, χωρίς ξεκάθαρο ιδεολογικό προφίλ και χωρίς

Το ιταλικό μεταμοντέρνο πραξικόπημα

Κώστας Δουζίνας

*Το άρθρο γράφτηκε πριν τον σχηματισμό της ιταλικής κυβέρνησης, αλλά τα γεγονότα ενισχύουν την παραπάνω ανάλυση Οι πρόσφατες εξελίξεις στην Ιταλία δημιουργούν μια αίσθηση αντεστραμμένου déjà vu. Το μεταμοντέρνο πραξικόπημα του 2015 κατά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ξαναπαίζεται στη γειτονική χώρα σε εκδοχή fast rewind: περιφρόνηση δημοκρατικών αποφάσεων, επιβολή λύσεων που θέλουν οι αγορές και οι ορντοφιλελεύθεροι Γερμανοί, εγκατάλειψη των ιδρυτικών αρχών της Ε.Ε., εκφοβισμός του λαού για να αποδεχτεί τις «υποδείξεις των ανωτέρων». Όλα τα συστατικά της ελληνικής τραγωδίας επανέρχονται σε διασκευή commedia de l’arte, με πρωταγωνιστές καρικατούρες. Οι ίδιοι κανόνες εφαρμόστηκαν: η οικονομία επιβάλλεται επί της πολιτικής, η λιτότητα αποτυγχάνει

Ο νέος προϋπολογισμός της ΕΕ δεν απαντά στις σύγχρονες προκλήσεις

Δημήτρης Ραπίδης

Η πρόταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον κοινοτικό προϋπολογισμό θέτει σε αμφισβήτηση κάθε προσπάθεια δημιουργίας ενός ισχυρού χρηματοδοτικού πλαισίου που θα καταπολεμά αποτελεσματικά τις κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες. Ενόψει Brexit, και με τις χρηματοδοτικές αδυναμίες που μια τέτοια εξέλιξη θα προκαλέσει στον κοινοτικό προϋπολογισμό, θα περίμενε κανείς μια πιο αποφασιστική απάντηση από την πλευρά της ΕΕ. Αντίθετα τα 13 περίπου δισεκατομμύρια που συνεισφέρει η Μεγάλη Βρετανία θα αντισταθμιστούν με περικοπές δαπανών σε κρίσιμους τομείς, και όχι με αύξηση των αντίστοιχων δαπανών από τα κράτη-μέλη, κυρίως από τα πιο ισχυρά οικονομικά κράτη, όπως η Γερμανία και η Γαλλία για παράδειγμα. Η

Πώς συντάσσεται ο λαός

Κώστας Δουζίνας

(Από τα Ενθέματα της Αυγής) Τα πολιτικά υποκείμενα δεν συνίστανται λοιπόν στις σχέσεις παραγωγής ή δεν κατανοούν πάντα τα «αντικειμενικά» τους συμφέροντα. Αντίθετα, η πολιτική συναρμολογεί τις κοινωνικές σχέσεις και τις κοινωνικές ταυτότητες με τις ηγεμονικές της επεμβάσεις, το αποτέλεσμα των οποίων δεν είναι προκαθορισμένο. Η συζήτηση για τις στρατηγικές της Αριστεράς κυριαρχείται από την παραδοσιακή οντολογία. Οι τάξεις δημιουργούνται έξω από την πολιτική, στις παραγωγικές σχέσεις. Δουλειά του αριστερού κόμματος είναι να συντάξει την τάξη πολιτικά, να μεταφράσει και να μεταφέρει τα συμφέροντά της στην κεντρική πολιτική σκηνή. Οι συμμαχίες και οι συνασπισμοί δημιουργούνται από τα πάνω και στηρίζονται

Ακτινογραφώντας τον «Κλεισθένη 1»

Σταύρος Λιάπης, οικονομολόγος - λογιστής

Δόθηκε στην δημοσιότητα το νομοσχέδιο του Υπουργείου Εσωτερικών «Μεταρρύθμιση του θεσμικού πλαισίου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης – Εμβάθυνση της Δημοκρατίας – Ενίσχυση της Συμμετοχής –Βελτίωση της οικονομικής και αναπτυξιακής λειτουργίας των ΟΤΑ [Πρόγραμμα «ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ Ι»] με στόχο την άμεση ψήφιση και την εφαρμογή του στις δύο βαθμίδες  της Αυτοδιοίκησης. Επελεγη για την ονομασία του προγράμματος άλλη μια εμβληματική προσωπικότητα της αρχαίας Αθήνας που τον 6ο αιώνα επέβαλε μια σειρά μεταρρυθμίσεων που κατοχύρωσαν το δημοκρατικό πολίτευμα, σηματοδοτώντας το τέλος της τυρρανιας. Οι ρυθμίσεις που περιέχει τέθηκαν σε δημόσια διαβούλευση, όπου οι θεσμικά ενδιαφερόμενοι και οι απλοί πολίτες μπορούν να καταθέσουν τις απόψεις

Μιχάλης Παπαγιαννάκης, η γοητεία του αιρετικού

Χρήστος Μαχαίρας

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης δεν ήταν, όπως τον εμφάνισαν, ούτε νηφάλιος ούτε συγκαταβατικός. Ο αυθεντικότερος ίσως εκφραστής της ανανέωσης στο μεταπολιτευτικό τοπίο αποζητούσε τα μέτωπα και έμοιαζε να τρέφεται από την ιδεολογική και πολιτική σύγκρουση. ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………… Το πιο άχαρο δημοσιογραφικό είδος είναι οι νεκρολογίες. Όχι μόνο γιατί συνήθως γράφονται στη βάση της ανάγκης να δικαιωθούν ούτως ή άλλως οι αποθανόντες, αλλά γιατί πολλές φορές αποδίδουν σ’ αυτούς που έφυγαν, ιδιότητες που ούτε είχαν ούτε θα ήθελαν να έχουν. Στην περίπτωση του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, για παράδειγμα, δεν υπήρχε κανένας λόγος να δικαιωθεί μετά θάνατον, γιατί, απλούστατα, υπήρξε απολύτως δικαιωμένος εν ζωή. Ομοίως,