Αρθρογραφία

Μετά το μνημόνιο, άμεσα. Μετά την κρίση, πότε;

Τρύφων Αλεξιάδης

Η επόμενη μέρα μετά το Μνημόνιο, θα έρθει σύντομα. Μένει ακόμη αγώνας, θυσίες και προσπάθειες για να έρθει και η επόμενη μέρα από την κρίση. Έχουμε όμως πλέον την Γνώση, την Δύναμη, την Αποφασιστικότητα και το Όραμα, να οδηγήσουμε τη χώρα στο Μέλλον που της αξίζει. Η δυνατότητα να απευθυνθεί κάποιος στους αναγνώστες του Epsilon 7, είναι σίγουρα τιμητική, αλλά παράλληλα δημιουργεί ευθύνες και δυσκολίες γιατί είναι ένα κοινό ειδικών επιστημόνων, με υψηλή εξειδίκευση-ενημέρωση και σε βάθος γνώση των δεδομένων της ‘’αγοράς’’. Με αυτό το δεδομένο θα προσπαθήσω να καταγράψω συνοπτικά την δική μου προσέγγιση στο

Λόγος περί ευθύνης

Κώστας Δουζίνας

Οταν συμβαίνουν μεγάλες καταστροφές, το πρώτο ερώτημα είναι «ποιος φταίει;», «πώς φτάσαμε εδώ;». Ακολουθώντας τη ρήση του Leibniz «nihil sine ratione», «τίποτε δεν γίνεται χωρίς λόγο», προσπαθούμε να ανιχνεύσουμε την αιτία της καταστροφής, να βρούμε ποιος ευθύνεται, να απαγγείλουμε κατηγορίες. Ο λόγος περί ευθύνης, μαζί με την περίοδο του πένθους, γίνεται έτσι αμυντικός μηχανισμός απέναντι στην απώλεια και η έρευνα για τα αίτια της συμφοράς ανακούφιση. Για την ταραγμένη ψυχική ισορροπία, η εξέταση της ευθύνης είναι μια πρόσκαιρη παρηγοριά. Η δημόσια περί ευθύνης συζήτηση εστιάστηκε στην πολιτική ευθύνη και στην

Η νεοφιλελεύθερη ύβρις, η τραγωδία και η κάθαρση

Γιάννης Μυλόπουλος

Πίσω από τις στάχτες και τους νεκρούς στην Ανατολική Αττική κρύβονται ευθύνες που παραπέμπουν στις νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης πολιτικές επιλογές που ακολουθήθηκαν από το παλιό πολιτικό σύστημα τις τελευταίες δεκαετίες. Όσο κι αν η αντιπολίτευση επιδιώκει με νύχια και με δόντια να αναδείξει την τραγωδία που έζησε η Ανατολική Αττική ως μια υπόθεση κυβερνητικής ανεπάρκειας και ολιγωρίας και όσο και αν αναζητά εξιλαστήρια θύματα ανάμεσα στους κυβερνητικούς αξιωματούχους που πρωταγωνίστησαν στην υπόθεση, αλλά και στο πρόσωπο του ίδιου του πρωθυπουργού, δεν μπορεί να κρύψει τη μια και μόνη αλήθεια: Ότι πίσω

Ευφυής Γεωργία: Οι αγρότες χρειάζονται έξυπνες συμβουλές

Αλέξης Χριστόπουλος

Στο κόμμα μας έχει ξεκινήσει και συνεχίζεται ένας εσωτερικός διάλογος για το θέμα της Ευφυούς Γεωργίας, ο οποίος παρά τις διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν και ”συγκρούονται”, είναι παραγωγικός ακριβώς γιατί αποτελεί στοιχείο της δημοκρατικής έκφρασης και λειτουργίας μας αλλά κυρίως γιατί μέσα απ’ αυτόν εντοπίζονται και αναδεικνύονται προβληματισμοί, απόψεις και προτάσεις τις οποίες μπορεί να αξιοποιήσει το αρμόδιο υπουργείο και η κυβέρνησή μας στις τελικές της αποφάσεις. Κάνοντας καταρχήν μια αποτίμηση του τοπίου επί του οποίου καλούμαστε να ασκήσουμε πολιτικές, πρέπει να συμφωνήσουμε ότι επί δεκαετίες δεν υπήρχε ίχνος πολιτικής στρατηγικής ανάπτυξης στον αγροτικό τομέα. Όλες οι κυβερνήσεις επέλεξαν

«Στο μέλλον τα δελτία ειδήσεων θα ξεκινούν με τον καιρό»

του Κώστα Ζαχαριάδη

Ήταν φθινόπωρο του 2004, ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης μόλις είχε τελειώσει τη θητεία του στην Ευρωβουλή και το τμήμα Οικολογίας του ΣΥΝ βρισκόταν σε φάση ανασυγκρότησης. Μαζευτήκαμε λοιπόν κατόπιν καλέσματος της Πολιτικής Γραμματείας και μετά από εισήγηση του Μιχάλη, ορίστηκε η ατζέντα και οι τομείς εργασίας του τμήματος. Όταν φτάσαμε στην ενότητα της κλιματικής αλλαγής, ξεκίνησε να μας μιλά και είπε κάτι περίεργο στο οποίο τότε δεν έδωσα μεγάλη σημασία αλλά, καθώς περνούν τα χρόνια αποδεικνύεται στην πολιτική του διάσταση προφητικό: «στο μέλλον τα δελτία ειδήσεων θα ξεκινούν με τον καιρό».                 Είναι το κλίμα ο καιρός; ‘Οχι φυσικά. Επηρεάζει η

Για τον Κώστα Μουρσελά          

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Αν στα λεξικά για κάθε λήμμα υπήρχε και μια φωτογραφία, στο λήμμα «σεμνότητα» θα έπρεπε να εμφανίζεται η φωτογραφία του συγγραφέα Κώστα Μουρσελά.  Η πρώτη μου επαφή μαζί του, ήταν βεβαίως μέσα από τα έργα του. Κατ αρχήν με το εμβληματικό  «Εκείνος κι Εκείνος»  και  τους ανεπανάληπτους Διαμαντόπουλο και Μιχαλακόπουλο στους ρόλους του Λουκά και του Σόλωνα, που ξεγλίστρησε από την χουντική λογοκρισία και παιζόταν στην τηλεόραση εκείνη τη μαύρη περίοδο. Μετά με τα θεατρικά του  έργα: « Άνθρωποι και άλογα» και «Η κυρία δεν πενθεί» στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, το «Ω τι κόσμος μπαμπά» στο Θέατρο Σάτιρας

Άραγε ξέρουν τι λένε;

Βασίλης Πάικος

Και φτάνεις στο σημείο ν’ αναρωτηθείς. Άραγε ξέρουν τι λένε; Καταλαβαίνουν πως ακούγονται αυτά που λένε; Ή μήπως υπολήπτονται τόσο λίγο το ακροατήριό τους; Τη νοημοσύνη του ακροατηρίου τους; Το πιθανότερο είναι ότι ισχύουν και τα τρία. Ούτε καταλαβαίνουν τι λένε, ούτε αντιλαμβάνονται πως ακούγονται αυτά που λένε, ούτε έχουν σε μεγάλη υπόληψη τη νοημοσύνη του ακροατηρίου τους. «Ένας θλιβερός Πρωθυπουργός εξήγγειλε σήμερα κατεδαφίσεις αυθαιρέτων που έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και τρία χρόνια»… Η δήλωση ήρθε αμέσως μετά τις εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα για την αντιμετώπιση της εγκληματικής (και φονικής) οικοδομικής αυθαιρεσίας. Και ανήκει στην εκπρόσωπο τύπου

Η κρίσιμη διάκριση

Στέφανος Δημητρίου

Η διάκριση Αριστεράς – Δεξιάς είναι επίμονη. Γι’ αυτό είναι επίμονη και η άρνησή της. Όσο επίμονη είναι η διάκριση άλλο τόσο είναι και οι λόγοι που την δικαιολογούν. Είναι επίμονο  το φαινόμενο των άγριων κοινωνικών ανισοτήτων, της φτώχιας, της αδικίας, της εκμετάλλευσης, του ρατσισμού. Τέτοια φαινόμενα προσεγγίζονται από διαφορετικές σκοπιές. Μόνο αρνητικό δεν είναι. Είναι ουσιώδες γνώρισμα του πολιτικού και αξιακού  πλουραλισμού και του συνακόλουθου πολιτικού ανταγωνισμού. Ανεξάρτητα, όμως, από τη σκοπιά που κρίνονται, η πολιτική ευθύνη, απότοκη της πολιτικής ιδιότητας, που συνυφαίνεται με την πρωτοκαθεδρία του πολιτικού δικαιώματος, αλλά και η ηθική ευθύνη, χωρίς την οποία η προσωπική

Η ασπρόμαυρη ταινία των Ελλήνων

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Είμαστε η Ιστορία και ο πολιτισμός της εποχής μας και των εποχών που προηγήθηκαν. Μέσα από τις πολιτικές, τη ζωγραφική, τη μουσική, τα αγάλματα, τις κινηματογραφικές ταινίες. Όσον αφορά τον κινηματογράφο, εκείνη η εποχή της νεότερης Ιστορίας μας που γοητεύει περισσότερο τους Έλληνες είναι πιστεύω η δεκαετία του 1950. Οι ταινίες της εποχής παίζονται από την τηλεόραση εξασφαλίζοντας μεγάλες θεαματικότητες. Τα τραγούδια της ακούγονται φανατικά, γνωρίζουν επανεκτελέσεις, ακόμα και διασκευές. Στα εικαστικά, οι πρωτοπόροι δημιουργοί της είναι και σήμερα αξεπέραστοι. Συχνές είναι οι ονειροπολήσεις προς εκείνη την εποχή. Και δεν είναι η εξ επαγγέλματος διαστροφή ενός ηθοποιού να φαντάζεται πως

ΕΕ και Λατινική Αμερική πρέπει να έρθουν πιο κοντά

 του Δημήτρη Ραπίδη

Εδώ και αρκετές δεκαετίες, η Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω των θεσμών της -Κομισιόν, Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο- έχει υποβαθμίσει τις σχέσεις της με τα κράτη της Λατινικής Αμερικής. Οι συζητήσεις που αναπτύσσονται στην ΕΕ σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο αφορούν κυρίως τις εμπορικές σχέσεις και το επίπεδο δημοκρατίας και πολιτικών θεσμών στα κράτη της Λατινικής Αμερικής. Από τη μία πλευρά, χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των συνομιλιών της Κομισιόν με την εμπορική ένωση Mercosur στο ζήτημα της ενδυνάμωσης των διμερών σχέσεων εμπορίου. Από την άλλη πλευρά, η Κομισιόν και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο σπεύδουν με κάθε ευκαιρία να αναφερθούν στο ζήτημα της δημοκρατικότητας και