Facebooktwittergoogle_plus

Ηλίας Παπαναστασίου

Είναι μάλλον  γνωστό –  «τοις πασι» , για να μην ξεχνιόμαστε – πως η παρούσα  αστική, νεοφιλελεύθερης  έμπνευσης  και  προοπτικής κυβέρνηση  αντέχει υπέρ του δέοντος. Φαινόμενα που περιμένουμε ακόμη δεν ήρθαν – κοινωνικές εκρήξεις, εξεγέρσεις  κα-   παράλληλα  δε , παρατηρείται μια προϊούσα τάση απομαζικοποιησης συγκεντρώσεων, διαδηλώσεων, απεργιών  κλπ.  Ταυτόχρονα  υπάρχει μια «κατοχυρωμένη ανασφάλεια» ψυχολογικά  σε μεγάλα  στρώματα του πληθυσμού ,  φοβία και φόβος  μαζί, διαρκής αγωνία για  το αύριο , ψυχολογία «χαμηλού βαρομετρικού» κα.

Ταυτόχρονα υπάρχουν  «τα άλλα» δηλαδή και  οι  αιτιολογίες της ύφεσης . Πρώτα-πρώτα, όπως φαίνεται , οι μερικές ντουζίνες απεργίες της τελευταίας τριετίας  δηλαδή της καθαυτό μνημονιακής  περιόδου, έχουν μάλλον κουράσει όχι γιατί    οι εργαζόμενοι δεν διαμαρτύρονται   όπως προσπαθούν να μας πείσουν διάφοροι  φωστήρες  αλλά γιατί το κατακερματισμένο – ανά επαγγελματικό κλάδο – απεργιακό κύμα δεν πήρε μονιμότερη, στρατηγικού  χαρακτήρα προοπτική    αλλά   απλώς  την  ανατροπή μιας πολιτικής   χωρίς  ταυτόχρονα την διεύρυνση  της   κοινωνικής της βάσης.

Ο δεύτερος  λόγος θα μπορούσε  να θεωρηθεί η απίστευτη και μέχρι γελοιότητας πλύση εγκεφάλου που γίνεται σε καθημερινή βάση από τα μήντια και ειδικότερα την τηλεόραση.

Ο κυριότερος λοιπόν ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους (Ι.Μ.Κ.) ,τα μέσα μαζικής ενημέρωσης  έχουν επιτελέσει   εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην  προπαγανδιστική – κακώς αυτοαποκαλείται επικοινωνιακή…- καταιγίδα που εξαπέλυσε η δεξιά, δεξιότατη κυβέρνηση Σαμαρά. Προπαγάνδα αντιστροφής της πραγματικότητας  και  μάλλον αποτελεσματική.

Πιθανόν ,σαν  τρίτο λόγο θα μπορούσαμε να επικαλεστούμε τις  μη συνολικές, ολιστικού τύπου  απαντήσεις που (θα έπρεπε) να δίνει η Αριστερά και ειδικότερα ο ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ ο λόγος του έχει ωριμάσει, έχει  γίνει  ο επεξεργασμένος λόγος ενός ριζοσπαστικού , οιονεί επαναστατικού κόμματος της Αριστεράς , ταυτόχρονα  έχει  λειανθεί υπερβολικά  χωρίς σύνθεση και συνολική στρατηγική , ανατρεπτικού, επαναστατικού χαρακτήρα, όπως επιτυχημένα ακολούθησε μεταξύ των δυο εκλογικών αναμετρήσεων του 2012. Η λείανση των απόψεων με ταυτόχρονη   αυθυπαρξία  αντιθετικών  πολλές φορές  – έκφραση του «Συνιστωσικου  DNA»  του ΣΥΡΙΖΑ..-   συνοψίζει το πλέον  σημαντικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ και το θεμελιακοτερο πρόβλημα  του επερχομένου Συνεδρίου. Πως δηλαδή  θα μπορέσει να διασφαλιστεί η ριζοσπαστικότητα και επαναστατικότητα του κόμματος  χωρίς  απαραίτητα να  υπάρχουν αυτόνομες και ανεξέλεγκτες εγγυήσεις από  τις ίδιες της συνιστώσες αυτής ακριβώς της ριζοσπαστικότητας. Με ποιον τρόπο επίσης η ηγεσία  θα συνειδητοποιήσει – μια και καλή…- πως στροφή προς το κέντρο δεν  αποδίδει κέρδη από κεντρώους αλλά μάλλον καταγράφει απώλειες από αριστερούς… Άλλωστε ιστορικά κανένα αριστερό, ριζοσπαστικό κόμμα δεν κέρδισε βάζοντας «νερό στο κρασί του»  πριν τη κατάληψη της εξουσίας.

Αλλά και οι συνιστώσες – τέταρτος λόγος – θα πρέπει  να συνεισφέρουν σε μια συνθετική και στρατηγικού  τύπου  ανανέωση – η φρεσκάρισμα – της   ριζοσπαστικότητας του ΣΥΡΙΖΑ με τρόπο συντροφικό και αλληλοσυμπληρωματικό προς όλους, έστω και με το σαφές αναγκαίο πρόσημο  η  φλας  προς  τα αριστερά. Όμως  με  τρόπο  συνθετικό και  συντροφικό και όχι με κλίμα και νοοτροπία εμφύλιου πολέμου μέσα στο κόμμα η στον συνολικότερο αριστερό χώρο. Η   νοοτροπία του «κόμματος μέσα στο κόμμα»  είναι προβληματική και χρειάζεται  προσοχή.  Ας  διδαχτεί η αριστερά και ειδικότερα οι διαφορετικές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ από τον αντίπαλο δεξιό , αστικό χώρο  όπου αυτά  που  τους  ενώνουν είναι απείρως περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν. Το ίδιο και η κοινωνική και εκλογική βάση της συνολικής αριστεράς –ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το μεγαλύτερο τμήμα της ΔΗΜΑΡ –  ας γνωρίζει   πως όταν ενώνονται όλοι οι κεντροδεξιοί-δεξιοί  κάτω από την ηγεμονία του απελαύνοντας ναζισμού  η ίδια δεν έχει την πολυτέλεια η ηλιθιότητα  της διάσπασης η διαρκούς αντιπαλότητας…  Οι ναζί όπως δεν ξεχωρίζουν τους κομμουνιστές και σοσιαλιστές από τους  απλούς  δημοκράτες  έτσι  δεν  ξεχωρίζουν  τους  light από  τους hard  αριστερούς,  ας να  μην το λησμονεί η Αριστερά που τελευταία, ειδικότερα στο θέμα των ναζί παρουσιάζει συμπτώματα αμνησίας . Αναφέρομαι  στην σκληρότατη διαμάχη  SPD και KPD  που οδήγησε τον Χίτλερ στην εξουσία πριν 80 χρόνια .  Σωστά ?

Ο Ηλίας   Ν. Παπαναστασίου  σπούδασε   νομικά ,  πολιτική   επιστήμη  και  κοινωνιολογία στην  Νομική  Αθηνών,   Παντειο  Πανεπιστήμιο  και  Πανεπιστήμιο   Lund- Σουηδία      (Διδακτορικές σπουδές).