Facebooktwittergoogle_plus
Στελίνα Μαργαριτίδου Θεσσαλονίκη Καλοκαίρι 2013
Δίπλα μου η Ντίνα που δουλεύει σε φροντιστήριο για 2.68 την ώρα και πληρώνει τις δόσεις από τα ιδιαίτερα, κουνά το κεφάλι της θυμωμένα: «Μας τα πήρανε όλα. Και  τα πτυχία και τη δουλειά και τα σπίτια.  Τέσσερις μήνες χρωστάνε οι γονείς, οι άλλοι πριν από τις εξετάσεις μού είπαν σταματάνε…Μόνο οι δόσεις και τα δάνεια τρέχουν και τώρα τους πείραξε που ξεσηκώθηκαν οι συνδικαλιστές; Δηλαδή να μη μείνει συνδικαλισμός σ αυτή τη χώρα , να γίνουμε όλοι σαν κι εμάς που δουλεύουμε ανασφάλιστοι για 2.98 την ώρα …»
Έχει αρχίσει πάλι το ψιλόβροχο αλλά κανείς δεν κουνιέται –σύννεφο είναι και θα περάσει –λένε και μετακινούνται λίγο πιο κοντά ο ένας στον άλλον… Πιο κοντά…
Ακούω κάποιον  να λέει: «Μέσα σε πέντε χρόνια κλείσανε δύο ανταποκριτικά γραφεία μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών. Έτσι, σε μια νύχτα πέφτει το τηλέφωνο από την Αθήνα και σου λένε …απολύεσαι».
Απολύεσαι. Πόσοι απολυμένοι είναι δίπλα μου έξω από τα γραφεία της ΕΡΤ στη Λεωφόρο Στρατού; Μετρώ με το μάτι, ψάχνω κάτω από τη βροχή που δυναμώνει …βλέπω τον Κυριάκο… «Τη θυμάσαι τη Βιαμύλ;» Από κει το 2010 ξεκίνησαν τα μεγάλα κλεισίματα κι άρχισε η Θεσαλονίκη ν αδειάζει…να αδειάζει η χώρα.
Ο Διονύσης και η γυναίκα του ανοίγουν ομπρέλες.  Θυμάμαι πριν ένα χρόνο έκλεισε το γραφείο του πατέρα του στο κέντρο και πήγε να δουλέψει δικηγόρος στο γραφείο  ενός δήμου: «Συμβουλευτική υποστήριξη σε ανέργους…Τώρα μοιάζει τραγική ειρωνία..Τι να συμβουλεύσεις σε ανθρώπους που χάνουν και τη δουλειά και το δίκιο τους; Τι να πεις σε ανθρώπους που ζητούν τα χρωστούμενα κι απολύονται…; Στο τέλος απολύθηκα κι εγώ…Τελείωσε το κοινοτικό πρόγραμμα, τελείωσε κι υποστήριξη , τελείωσαν όλα.»
«Τα παιδιά;» ρωτάω για να πιάσω κουβέντα , καθώς με καλούν κάτω από την ομπρέλα τους να μη βρέχομαι…
«Ο μεγάλος δίνει του χρόνου αλλά δεν ανοίγει βιβλίο…Θα μου πεις και να περάσει στο Πανεπιστήμιο τι θα κάνει; Άνεργος θα είναι πάλι…Άνεργος ή μετανάστης…αλλά ένα πτυχίο χρειάζεται..» Τα στερεότυπα της ζωής του Έλληνα: Οι τοίχοι του σπιτιού του κι ένα –τουλάχιστον- πτυχίο να κρεμάει επάνω…
Η βροχή δυναμώνει, ο κόσμος μεταφέρεται στο αναψυκτήριο στο πεδίο του Άρεως.
Η ΕΡΤ δε θα κλείσει. Δεν μπορεί κανείς να μας ρίξει μαύρο…
Δε μπορεί κανείς με μια νομοθετική ρύθμιση ν αλλάζει σε μια νύχτα τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων…
« Στην πραγματικότητα όλα αυτά γίνονται κάθε μέρα…Απλώς δεν τα παίρνουμε είδηση. Σε μια νύχτα μάς άλλαξαν τη ζωή. Με καμιά εκατοστή παραγράφους σε μια σύμβαση που εμείς δεν υπογράψαμε ποτέ» Ο Λεωνίδας μοιράζει φυλλάδια διαμαρτυρίας για τις παράνομες απολύσεις τριών ντελιβεράδων από γνωστή αλυσσίδα ψητοπωλείων της πόλης.  Παιδιά με οικογένειες που δουλεύουν 10ωρο, πληρώνονται για 4ωρο και δεν παίρνουν ούτε κυριακάτικα, ούτε αργίες , ούτε δώρα , ούτε επιδόματα…
Άνθρωποι απολυμένοι, άλλοι που δουλεύουν απλήρωτοι, άνθρωποι σε επίσχεση εργασίας, στο ταμείο ανεργίας, πουθενά, άνθρωποι έτοιμοι να φύγουν , άνθρωποι στο μεταίχμιο, άνθρωποι συγκεντρωμένοι, διαμαρτύρονται.
Έξω από την ΕΤ3 στη Λεωφόρο Στρατού. Ένας λαμπρός ήλιος αστράφτει τώρα. Είμαστε 8000 άτομα, είναι μεσημέρι Πέμπτης.
Σύννεφο ήταν και πέρασε, φωνάζει κάποιος. Η πορεία ξεκινά.
Χωρίς ασφάλιση, χωρίς μισθό, χωρίς δικαίωμα και κάποιος τραβάει ένα μοχλό και κατεβάζει μαύρο…
Κοιτάζω ψηλά τον ουρανό….Σύννεφο ήταν και πέρασε, σκέφτομαι.