Facebooktwittergoogle_plus

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΤου Άγγελου Μανταδάκη

 Το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ανήκει πλέον στην ιστορία. Παρά  τις  κάποιες ασάφειες  όσον αφορά στις συνιστώσες εκείνες που δεν αποδέχτηκαν  την αυτοδιάλυσή τους,  ο νέος ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ενιαίο κόμμα,   με διακήρυξη αρχών που αποτυπώνει την φυσιογνωμία του, με πολιτικό σχέδιο που θέτει σαν στόχο την διαμόρφωση μιας νέας πλειοψηφίας που θα στηρίξει κυβέρνηση  της Αριστεράς και με κανόνες λειτουργίας ώστε να εξασφαλίζεται ο ουσιαστικός ρόλος   των μελών  στην λήψη των σημαντικών αποφάσεων.

Οι αποφάσεις του Συνεδρίου δεν τίθενται υπό αμφισβήτηση. Ψηφίστηκαν με μεγάλη πλειοψηφία από ένα σώμα τριών χιλιάδων τετρακοσίων μελών – το μεγαλύτερο που έχει συγκροτήσει ποτέ η Αριστερά –  και μάλιστα αφού οι σύνεδροι είχαν την δυνατότητα να ακούσουν και να συζητήσουν εναλλακτικές προτάσεις πάνω σε κρίσιμα ζητήματα . Οι   αποφάσεις αυτές αποτελούν τον άξονα πάνω στον οποίο θα στηριχτεί η πολύπλευρη δράση του κόμματος στους επόμενους κρίσιμους μήνες.

Οι απόψεις της μειοψηφίας είναι γνωστές. Οι επεξεργασίες που έχει  καταθέσει στον εσωκομματικό διάλογο ενισχύουν την συλλογική σκέψη του κόμματος. . Άλλο όμως αυτό και άλλο  η προσπάθεια να αντιστραφούν τα αποτελέσματα του Συνεδρίου, με την πολύ επικίνδυνη μέθοδο, που χωρίζει τα μέλη  σε κατηγορίες, σε «καλούς» και σε  «κακούς» όπου στους καλούς (τους συνεπείς, τους σκεπτόμενους)  η μειοψηφία  γίνεται πλειοψηφία!!!

Πρέπει να φύγουμε μπροστά. Ενέργειες σαν εκείνη που οδήγησε σε ξεχωριστά (δηλαδή μη επικοινωνούντα) ψηφοδέλτια  στην εκλογή της νέας κε του κόμματος, ή σαν την ανακοίνωση της «Αριστερής Πλατφόρμας» για το ποιος είναι η πραγματική πλειοψηφία στο κόμμα, συναινούν μόνο σε ένα  σημείο: να υψώνουν διαχωριστικά τείχη ανάμεσα στα μέλη και τις εκφρασμένες απόψεις. Στην  πράξη όμως λειτουργούν αποδυναμωτικά  στο εσωτερικό του κόμματος , ακριβώς την στιγμή που επιβάλλεται η μεγίστη δυνατή συσπείρωση.

Θα ήταν λάθος να πιστέψει κανείς ότι το εσωκομματικό μας τοπίο  θα παραμείνει ως έχει. Όχι μόνο μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά σε όλα τα κόμματα, όσα αντέξουν, θα δρομολογηθούν ή έχουν ήδη δρομολογηθεί σοβαρές διεργασίες. Στον ΣΥΡΙΖΑ η ενιαιοποίησή του θα δώσει μια ιδιαίτερη ώθηση  στην ανασύνθεση σε ολόκληρο το κόμμα. Οι νέες τάσεις , οι νέες ιδέες που θα προκύψουν , θα βασίζονται σε προτάγματα της εποχής μας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει τον ρόλο της Αριστεράς στην Ελλάδα. Την θέτει μπροστά στο  αμείλικτο ερώτημα του «Πως θα κυβερνήσουμε;  Πως  θα απαντήσουμε  στην μεγάλη πρόκληση;». Η  Αριστερά που καλείται να οδηγήσει τον τόπο έξω από την κρίση  με την κοινωνία όρθια, οφείλει στον εαυτό της και στην κοινωνία ένα πολιτικό υποκείμενο με ισχυρά ερείσματα στον λαό, με κινηματικό χαρακτήρα, με δημοκρατική λειτουργία, αξιοπιστία και αποτελεσματικότητα. Τις βάσεις ενός τέτοιου υποκειμένου έθεσε το ιδρυτικό συνέδριο του Ιούλη.

Ορισμένες φορές, έγινε και στο πρόσφατο συνέδριο, δίνουμε την εντύπωση ότι μας κυριαρχεί όχι το πώς θα κυβερνήσουμε, αλλά το πώς θα κυβερνηθούμε μεταξύ μας. Η ενασχόληση αυτή, μας καταδικάζει σε μια συνεχή αντιπαράθεση τακτικών και διαδικασιών που έχουν πολύ στενό ορίζοντα. Η εικόνα μιας ηγεσίας που δίνει «μάχες» για τα κουτάκια και τις λίστες, για το αν θα προσμετρώνται  οι ψήφοι που δεν έχουν σταυρό στο «κουτάκι» κλπ. δηλαδή για …ψίχουλα που δεν ξεπερνούν σε ενδιαφέρον τα όρια ενός πολύ μικρού κομματικού πυρήνα , αλλά αφήνουν αδιάφορη την κοινωνία, είναι – και θα είναι – αρνητική. Όπως και οι αποδοκιμασίες σε βάρος ηγετικών στελεχών του κόμματος, κατά την συζήτηση που αφορά στις εκλογικές ρυθμίσεις.

 Όσο πιο μικρά και περιχαρακωμένα είναι τα κόμματα , τόσο πιο μίζερη φαντάζει η εσωκομματική ζωή. Αυτό όμως δεν μπορεί να χαρακτηρίζει κόμματα όπως ο νέος ΣΥΡΙΖΑ. Το  ιδρυτικό μας συνέδριο μου επιβεβαίωσε  την άποψη ότι  η μεγάλη αντίφαση που ακόμα δεν έχουμε ξεπεράσει είναι αυτή ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ – κοινωνία και στον  ΣΥΡΙΖΑ – κόμμα. Όσο υπάρχει  θα είναι   ένα  επαχθές φορτίο στις πλάτες μας, που δεν θα μας επιτρέπει να απογειωθούμε.