Του Κώστα Ζαχαριάδη
Facebooktwittergoogle_plus

Το παρόν κείμενο δεν το γράφω μόνο για να δημοσιευτεί σήμερα αλλά για το αρχείο μου στις 01.01.2019. Θα ήθελα τότε να μπορώ να το ανασύρω, διακινδυνεύοντας την πρόβλεψη για  μια δίκαιη αποτίμηση στη βάση όμως των σημερινών εκτιμήσεων.

Μιλούν στην αντιπολίτευση για 4ο μνημόνιο, δεν ξέρω αν κυριολεκτούν, αν πάντως κυριολεκτούν και από το Σεπτέμβρη του 2018 η χώρα δανείζεται από τις διεθνείς χρηματαγορές, μάλλον θα έχουν κάνει λάθος… Ξέρουν καλά και στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ, ότι είναι διαφορετικό πράγμα  ο δανεισμός από τις αγορές και διαφορετικό από θεσμούς με μνημόνια, άλλο η ασφυκτική επιτροπεία, άλλο η εποπτεία, άλλο οι δημοσιονομικοί στόχοι. Ας μην παριστάνουν ότι εμφανίστηκαν στη χώρα τον Μάιο του 2017.

Η αντιπολίτευση δεν ψηφίζει τα αντίμετρα, ακόμα κι αυτά που είναι στην κατεύθυνση του προγράμματός της. Η ΝΔ δεν ψηφίζει την αποκλιμάκωση του φόρου των επιχειρήσεων από το 29% στο 26%, την αποκλιμάκωση του φόρου από το 22% στο 20%, την κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης για εισοδήματα ως 30.000 ευρώ και την αποκλιμάκωση της από εκεί και πάνω, ενώ στο πρόγραμμά της τάζει, υπόσχεται, θέλει ακόμα περισσότερα. Υπάρχει ένας παραλογισμός εδώ αλλά με βάση τη λογική «κατεδάφισης της κυβέρνησης» που ακολουθεί η ΝΔ μπορεί να εξηγηθεί, άλλωστε ο θορυβώδης αντιπρόεδρος της ΝΔ προ μηνών μας έλεγε «να φύγει ο Τσίπρας με ανοιχτή την αξιολόγηση». Ενδεικτικό του καιροσκοπισμού, της ανευθυνότητας που επικρατεί σε ένα κομμάτι της ΝΔ, που δεν την ενδιαφέρει αυτή η χώρα ούτε οι πολίτες.

Ας δούμε λίγο τι γίνεται στο χώρο της ελάσσονος αντιπολίτευσης, η Δημοκρατική Συμπαράταξη, το ΠΑΣΟΚ δεν ψηφίζει τα αντίμετρα ανασυγκρότησης του κοινωνικού κράτους. Είναι «πολιτική απάτη» διατυμπανίζει, διαβάζοντας δε τα προφίλ διαφόρων στελεχών του κόμματος στα social media δεν καταλαβαίνεις αν είναι γραμμένα από ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ ή στελέχη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Μια νηφάλια κριτική στην οικοδόμηση του κοινωνικού κράτους την περίοδο της «ισχυρής Ελλάδας» που κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, ακόμα κι αν θέλουμε να είμαστε επιεικείς, δεν μπορούμε να μην αποτυπώσουμε ότι στη χώρα την ώρα που κάποιοι «έδεναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα» είχαμε ένα ελλειμματικό κοινωνικό κράτος σε σχέση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα, την ώρα που η χώρα είχε μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης και γινόταν πάρτυ στα εξοπλιστικά και στον χώρο της υγείας. Τώρα που είμαστε χρεοκοπημένοι και βάζουμε τις βάσεις για να βγούμε από την κρίση δεν ψηφίζουν όχι γιατί δεν είναι στο πρόγραμμά τους ή γιατί θεωρητικά δεν θα τα ήθελαν αλλά γιατί είμαστε λέει στο ΣΥΡΙΖΑ «πολιτικοί απατεώνες». Κατά την ΠΑΣΟΚική λογική λοιπόν δεν έχει σημασία αν έρχεται κάτι σωστό στη Bουλή προς ψήφιση αλλά αν έρχεται από τους «σωστούς», εξαιρετικά ανολοκλήρωτη σκέψη με το πώς λειτουργεί όλο το πολιτικό σύστημα στην Ευρώπη, πως νομοθετούν τα κοινοβούλια, πως ψηφίζει η σοσιαλδημοκρατία πανευρωπαϊκά.

Η μεγάλη εικόνα όμως δεν είναι αυτή, η Δημοκρατική Συμπαράταξη αρνείται να στηρίξει το αποτέλεσμα των θετικών αντίβαρων που εισηγήθηκε η ελληνική κυβέρνηση αλλά στήριξε και το προοδευτικό κομμάτι της Ευρώπης (δεν θα μπορούσε να είχε περάσει αλλιώς ως τμήμα της συμφωνίας). Τα «αντίμετρα» δεν είναι τίποτα άλλο από το αντιστάθμισμα που κατάφεραν να αποσπάσουν οι προοδευτικές φωνές στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης δηλαδή ο Τσίπρας, ο Τσακαλώτος, η Αχτισιόγλου και τμήμα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας αλλά και τμήματος της ευρωδεξιάς που σέβεται τις ευρωπαϊκές αρχές. Οι «μενουμευρωπαίοι» του 2015 δεν παρακολουθούν πολιτικά και δεν στηρίζουν το ευρωπαϊκό κομμάτι της συμφωνίας, παράλογο. Αλλά όσο η διαπραγμάτευση ήταν ανοιχτή πόνταραν εσωτερικά σε σκληρότερα μέτρα. Ας θυμηθούμε  τις δηλώσεις των ευρωβουλευτών της ΝΔ και της κας Καϊλή και ας τις συγκρίνουμε  με τις δηλώσεις του σοσιαλιστή κ. Πιτέλα ή του συντηρητικού κ. Γιούνκερ.

Η διαδικασία της ψήφισης του πολυνομοσχεδίου όχι με ένα νόμο και με ένα άρθρο όπως είχαμε συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια, αλλά με κατ’ άρθρο ψήφιση μέτρων και αντιμέτρων εξαντλεί στη πράξη όλα τα περιθώρια για συναίνεση που θα μπορούσαν να υπάρξουν σε επίπεδο κοινοβουλευτικής διαδικασίας. Πως αλλιώς θα μπορούσε να γίνει με δεδομένη την σαφή και υπαρκτή πολιτική αντιπαράθεση και τις μεγάλες ιδεολογικές διάφορες που μας χωρίζουν; Η μη ανταπόκριση του συνόλου της αντιπολίτευσης είναι ενδεικτική των προθέσεων τους στην πράξη. Μάλιστα η ΝΔ κι ενώ η κυβέρνηση συζητά και διαπραγματεύεται τα αντίμετρα εδώ και μήνες, μόλις χτες κατέθεσε μια δική της πρόταση για αντίμετρα ενώ η συμφωνία έχει κλείσει με τους δανειστές στο τεχνικό επίπεδο. Μα σε αφελείς απευθύνονται; Αν αυτή δεν είναι ομολογία εσωτερικής – εσωκομματικής αναταραχής για την μη ψήφιση των αντίμετρων, τότε τι είναι;

Τελευταίο αλλά μάλλον σημαντικότερο απ’ όλα… Μου κάνει εντύπωση το ύφος των ομιλητών της αντιπολίτευσης και της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Εκπέμπει ένα ανάμεικτο στυλ ανυπομονησίας και αλαζονείας. Μου θυμίζει το καλοκαίρι του 2016 όταν με ύφος χιλίων καρδιναλίων και δέκα χιλιάδων λόρδων προέβλεπαν ότι ψηφίζουμε την απλή αναλογική για να κάνουμε εκλογές τον Σεπτέμβρη του 2016, επειδή έλεγαν ότι είμαστε σε αποδρομή και κοινωνική κατάρρευση. Ο κ. Μητσοτάκης πρόσφατα είπε έχουμε χρόνο για τις επόμενες εκλογές σε συνέντευξή του, η κα Γεννηματά προσδιόρισε της διαδικασίες ανασυγκρότησης του κόμματος της τον χειμώνα του 2018. Όση αξία είχαν οι κραυγές του 2016  και η διαρκής πρόβλεψη για εκλογές που διαρκώς διαψεύδεται, τόση αξία έχουν και οι σημερινές οιμωγές.

Ραντεβού την 01.01.19 λοιπόν να δούμε ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο, να δούμε αν ο κ. Μητσοτάκης κάνει τα πάντα για να φέρει σε πέρας το κληρονομικό του δικαίωμα για πρωθυπουργία ή αν η χώρα προχωράει παρά τις δυσκολίες. Αν το ΠΑΣΟΚ χαράσσει αυτόνομο ρόλο και το χωρίζει άβυσσος με την ΝΔ ή αν ταυτίζεται και γίνεται κοινοβουλευτική ουρά της ΝΔ όχι μόνο στον εκλογικό νόμο, αλλά και στα αντίμετρα που προσπαθούν να ανασυγκροτήσουν το κοινωνικό κράτος.

Πηγή: http://www.insider.gr