Βασίλης Πάικος
Facebooktwittergoogle_plus

Το όλο περί το Μακεδονικό σημερινό σκηνικό μοιάζει με καρικατούρα του 1992. Το όλο σκηνικό. Τα συλλαλητήρια, οι πατριδοκάπηλες κραυγές, η επανεμφάνιση σε πρώτο πλάνο φαντασμάτων του παρελθόντος, οι θέσεις αλλά και οι μη θέσεις των κομμάτων, τα πάντα. Ευτυχώς μονάχα καρικατούρα και όχι επανάληψη ή αντιγραφή. Γιατί αν ήταν έτσι θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Της κακής μας μοίρας…

Ράσα, γαλόνια, πολλά ράσα και πολλά γαλόνια. Κι ακόμη ολόκληρη η –κατά Καρατζαφέρη– δεξιά πολυκατοικία, με όλους της τους ορόφους. Με πληθωρική την παρουσία της ΧΑ, και τη ΝΔ κατά μεγάλο, ίσως το μεγαλύτερο μέρος της, έως και κάποιους περίεργους «κεντρώους». Ήταν η εικόνα του συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης,του πρώτου. Μιας και οι διοργανωτές του «απειλούν» με εντυπωσιακή συνέχεια. Λες και δεν πέρασαν 25 χρόνια από τότε. Λες και δεν μάθαμε τίποτα από τα παθήματα και τις γκάφες μας. Λες και η ίδια η πραγματικότητα δεν μας δίδαξε το παραμικρό. Λες και δεν καταλαβαίνουμε πως το Μακεδονικό, μετά το Κυπριακό τείνει να ενταχθεί κι αυτό στον «κύκλο των χαμένων ευκαιριών».

Όμως, επιτέλους, ας το δούμε καθαρά. Αν δεν λυθεί σήμερα το Μακεδονικό, αν τελικά επικρατήσουν οι εκατέρωθεν εθνικισμοί, δεν θα λυθεί ποτέ. Η θα λυθεί με όρους πολύ δυσμενέστερους για μας. Όπως γίνεται πάντα μετά από μια χαμένη ευκαιρία. Η, απλώς, θα παγιωθεί εξ αντικειμένου το σημερινό status, με την σε παγκόσμια κλίμακα αναγνώριση της συνταγματικής ονομασίας της γείτονος Χώρας. Αν δεν λυθεί σήμερα. Σήμερα, με τον Ζόραν Ζάεφ επικεφαλής από κει, τον πρώτο και τον μόνο μετά τον Κίρο Γκλιγκόρωφ με ρεαλιστική οπτική των πραγμάτων. Πριν ξανάρθουν ηγέτες τύπου Γκρουέφσκι στα πράγματα. Σήμερα οπότε το ΝΑΤΟ αλλά και η ΕΕ, για δικούς τους λόγους, πιέζουν για λύση. Κι αν έχουν τρόπους να πιέσουν. Ενδεχομένως και να πείσουν. Ε λοιπόν, αν και σήμερα στραβώσει το πράμα, οι πολιτικές δυνάμεις της Χώρας θα είναι εσαεί υπόλογες απέναντι στην Ιστορία…

Στη Νέα Υόρκη ο Μάθιου Νίμιτς με τους διαπραγματευτές των δύο πλευρών, κι από κει σε Αθήνα και Σκόπια. Στο Νταβός οι δύο Πρωθυπουργοί. Και οι Υπουργοί Εξωτερικών σε διαρκή επαφή. Καλή και γόνιμη επαφή, απ’ ό,τι φαίνεται. Όπως καλές και γόνιμες είναι, εδώ που τα λέμε, και οι ονοματολογικές προτάσεις του Νίμιτς. Τουλάχιστον οι 4 από τις 5. Προτάσεις που άνετα και ανοιχτόκαρδα θα μπορούσαμε να τις αποδεχθούμε. Αν είμαστε σοβαροί. Αν τοποθετούμε το εθνικό συμφέρον ως πρώτο και μείζον κριτήριο της συμπεριφοράς μας, της πολιτικής μας πρακτικής. Και αν, βέβαια, αντιμετωπιστεί διορθωτικά προς θετική κατεύθυνση το όλο αλυτρωτικό συνταγματικό και εκπαιδευτικό πλαίσιο των γειτόνων μας.

Κατά τα λοιπά, ο τρόπος τον οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε για να «καλύψει» και να «υιοθετήσει» το συλλαλητήριο, μπορεί να πείσει τον οποιονδήποτε διατηρούσε αμφιβολίες, πως έχει στην εντέλεια εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού και εξορθολογισμού του κόμματός του. Πως έχει προσχωρήσει, έχει συρθεί για να κυριολεκτούμε σε λογικές τύπου ΠΟΛΑΝ και ΛΑΟΣ, αυτές που έχουν κατακυριεύσει πλέον τη ΝΔ. Καμία, απολύτως καμία σχέση με ό,τι ήταν, ή έδειχνε πως ήταν ο Μητσοτάκης πριν πουλήσει, απ’ ό,τι φαίνεται την πολιτική του «ψυχή» στον ακροδεξιό διάβολο, προκειμένου να γίνει αρχηγός.

Εγκαλεί, να φανταστείτε, τον Αλέξη Τσίπρα ο αρχηγός της ΝΔ επειδή επισκέφτηκε προς ενημέρωση κατά προτεραιότητα τον Αρχιεπίσκοπο, πριν από τους πολιτικούς αρχηγούς. Κάνοντας πως δεν καταλαβαίνει πως η συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο έγινε εσπευσμένα εν όψει του συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης. Και του γεγονότος ότι διάφοροι ιεράρχες τύπου Αμβρόσιου ξεσηκώνονται και ξεσηκώνουν τον κόσμο. Μπας και μπει έτσι κάποιο φρένο. Κι ύστερα η επίσκεψη του Πρωθυπουργού στον Αρχιεπίσκοπο, και βέβαια δεν είχε να κάνει με πολιτική ενημέρωση. Όπως θα γίνει με τους πολιτικούς αρχηγούς, όταν ωριμάσουν οι περί την διαπραγμάτευση εξελίξεις. Όταν θα έχει κάτι ουσιαστικό να τους πει. Τόσο απλά, τόσο αυτονόητα.

Αλλά είπαμε. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει πλέον την παραμικρή σχέση με ό,τι ήταν ή νομίζαμε πως είναι. Έχοντας μουντζουρώσει στην εντέλεια το φιλελεύθερο (το πολιτικά φιλελεύθερο) «βιογραφικό» του, με την προσδοκία ότι θα ανακόψει τις προς τα δεξιά διαρροές του κόμματός του. Η ότι θα παρεμποδίσει έτσι τη δημιουργία του κυοφορούμενου(;) «Κόμματος του Βορρά». Αγνοώντας προφανώς ότι οι τέτοιες πρακτικές ευνοούν πάντα και πριμοδοτούν τους αυθεντικότερους εκφραστές των σχετικών απόψεων. Και όχι τους μιμητές.Ε λοιπόν δεν μένει πλέον παρά στο επόμενο συλλαλητήριο να σταθεί δίπλα στον στρατηγό Φραγκούλη Φράγκο, και ν’ αναφωνήσει μαζί του «Ζήτω ο Στρατός-Ζήτω οι Ειδικές Δυνάμεις». Η, ακόμη καλύτερα, δίπλα στον Αμβρόσιο, για να μας εξηγήσει πως «καλύτερα ναζί και φασίστας, παρά συμμορίτης κατσαπλιάς»…

athina984.gr