Άγγελος Μανταδάκης
Facebooktwittergoogle_plus

Η επίθεση που δέχονται σήμερα δημοκρατικές κατακτήσεις και δικαιώματα που πιστώνονται στους αγώνες της νεολαίας και των εργαζομένων πρέπει να βρει αποτελεσματική αντίσταση.

Με αφορμή την 45η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου κατά της χούντας των συνταγματαρχών, άνοιξε μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης, κάτι που άλλωστε αντιστοιχεί στο περιεχόμενο των φοιτητικών κινητοποιήσεων εκείνης της περιόδου.

Οι γνωστές ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς εμφανίστηκαν και πάλι τόσο με τον κλεφτοπόλεμο με τις δυνάμεις των ΜΑΤ όσο και με τις επιθέσεις και τους προπηλακισμούς κατά μελών και νεολαίων του ΣΥΡΙΖΑ. Έφτασαν μάλιστα και στο σημείο να απαγορεύσουν ουσιαστικά την κατάθεση στεφάνου από αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι προφανές ότι ο συγκεκριμένος χώρος διέρχεται βαθιά κρίση, που τον οδηγεί σε αδιέξοδο και σε ακραίες συμπεριφορές. Ποιοι είναι αυτοί όμως που μπορούν να αποφασίζουν για τις δραστηριότητες των άλλων κομμάτων;

Το ΚΚΕ, πιστό στην πολιτική της απομόνωσης, για άλλη μια φορά προχώρησε σε ξεχωριστή πορεία, ενδιαφερόμενο μόνο για την προβολή του και την επίδειξη δύναμης. Όμως σε μια περίοδο που αντιμετωπίζουμε ξανά την έξαρση του φασισμού σε όλη την Ευρώπη, το ζητούμενο δεν είναι οι μοναχικές πορείες αλλά η ευρύτερη δυνατή συσπείρωση των δημοκρατικών προοδευτικών δυνάμεων.

Τι έγινε όμως τον Νοέμβριο του ’73; Όπως επισημαίνει στην «Αυγή» της Κυριακής ένας εκ των πρωταγωνιστών της εξέγερσης και μέλος της συντονιστικής επιτροπής, ο  Μιχάλης Σαμπατακάκης, το Πολυτεχνείο έγινε από λιγοστές χιλιάδες αριστερούς φοιτητές και νέους σε ένα πληθυσμό τριών εκατομμυρίων πολιτών. Επίσης ο ίδιος ισχυρίζεται ότι δεν υπήρχε γενιά του Πολυτεχνείου, αφού αρκετοί νέοι της εποχής ενδιαφέρονταν περισσότερο για το ποδόσφαιρο και γενικώς για άρτους και θεάματα και δεν συνεγέρθηκαν με την κινητοποίηση του Νοεμβρίου. Θέματα σοβαρά, που μένουν ανοιχτά προς συζήτηση και αναζητούν συμπεράσματα εξαιρετικά αναγκαία για τη μελλοντική μας πορεία.

Και ερχόμαστε στο σήμερα, όπου η χώρα βγαίνει από τη σκληρή μνημονιακή εποχή και αναζητά το στίγμα της στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Χάρη στις προσπάθειες της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και στις θυσίες του ελληνικού λαού η χώρα μπορεί πλέον να διεκδικεί μια καλύτερη προοπτική σε μια σύγχρονη δημοκρατία με ενισχυμένη τη λαϊκή συμμετοχή. Αλλά τι κληρονομιά άφησε τελικά το Πολυτεχνείο; Πάνω από όλα, μια άλλη δημοκρατία από εκείνη που είχαμε μέχρι το 1967. Μια δημοκρατία που ήταν ουσιαστικότερη της προηγούμενης παρά τα ελλείμματα και τις στρεβλώσεις της.

Η επίθεση που δέχονται σήμερα δημοκρατικές κατακτήσεις και δικαιώματα που πιστώνονται στους αγώνες της νεολαίας και των εργαζομένων πρέπει να βρει αποτελεσματική αντίσταση και να απαντηθεί από ίδιο το φοιτητικό κίνημα και την πανεπιστημιακή κοινότητα. Αυτοί οι δύο παράγοντες γνωρίζουν πολύ καλύτερα πώς θα απομακρύνουν από τους χώρους τους την ανομία, τις ομάδες των υπόπτων για εγκληματική δράση κ.λπ.

Κυρίαρχη δύναμη

Η Αριστερά έπαιξε ρόλο καθοριστικό στην πάλη κατά της δικτατορίας, με πολλές θυσίες και απώλειες. Δεν ευτύχησε ως προς την κατάκτηση της ενότητάς της. Αλλά κατόρθωσε μετά από πολλά χρόνια να αναδειχθεί σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη που θα καθορίσει το μέλλον του τόπου με τις επιλογές της. Ήδη έχει βάλει τη σφραγίδα της στην επίλυση του προβλήματος με την ΠΓΔΜ, στην έξοδο από τα Μνημόνια και στη διευθέτηση του χρέους και στη συμφωνία για τις σχέσεις κράτους – Εκκλησίας που για δεκαετίες ήταν αγκάθι τόσο για την Εκκλησία όσο και για τις κυβερνήσεις. Μπορεί άραγε σήμερα να αναπτυχθεί ένα μεγάλο και μαζικό κίνημα της νεολαίας και των εργαζομένων της χώρας; Τι χρειάζεται για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο; Και τι οφείλει να κάνει η Αριστερά για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις μιας τέτοιας αναγέννησης; Πάνω από όλα να συμβάλλει στην δημιουργία μιας προοδευτικής συμμαχίας κατά της λιτότητας, του ρατσισμού και του φασισμού που απειλούν πλέον σοβαρά την Ευρώπη.

πηγή: Αυγή