Γιάννης Μπαλάφας
Facebooktwittergoogle_plus

Όποιος απλά ψάχνει να βρει τους κερδισμένους και τους χαμένους των πρόσφατων εκλογών, έχω την αίσθηση ότι βλέπει μόνο μέρος της εικόνας. Η δική μου αλήθεια είναι ότι οι τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στην ελληνική πολιτική σκηνή, έχουν τις ρίζες τους σε εκείνη την Παρασκευή, στις 23 Απριλίου 2010, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου από το Καστελόριζο ανακοίνωνε την έναρξη της μνημονιακής περιόδου. Από τότε μέχρι σήμερα τίποτα δεν έμεινε ίδιο στην ελληνική πολιτική σκηνή, με εξαίρεση ορισμένες οικογένειες… Ας θυμηθούμε:

-Εμφανίστηκε η ακροδεξιά, αυξήθηκε εντυπωσιακά η ναζιστική Χρυσή ΑΥΓΗ και πρόσφατα δημιουργήθηκε η (πιο ήπια) Ελληνική Λύση.

-Η Νέα Δημοκρατία έγινε κομμάτια, κρατώντας όμως τα περισσότερα διαμερίσματα στη «δεξιά πολυκατοικία». Είδε από τα σπλάχνα της να δημιουργούνται ή να διαδραματίζουν σημαντικούς ρόλους το ΛΑΟΣ, οι ΑΝΕΛ και πολλοί άλλοι μικρότεροι σχηματισμοί. Τον Μάιο του 2012, στις βουλευτικές εκλογές, κατέγραψε το χαμηλότερο εκλογικό της ποσοστό 18,84%…

-Το ΠΑΣΟΚ έγινε ΕΛΙΑ, έγινε Δημοκρατική Συμπαράταξη, έγινε ΚΙΝΑΛ, έγινε μονοψήφιο…

-Στον ευρύτερο χώρο του κέντρου δημιουργηθήκαν, έπαιξαν έναν ρόλο και βρίσκονται στα όρια εξαΰλωσης κόμματα όπως η Ένωση Κεντρώων και το Ποτάμι.

-Στην αριστερά γιγαντώθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, συσπείρωσε την πλειοψηφία των προοδευτικών δυνάμεων, κέρδισε τρεις αλλεπάλληλες αναμετρήσεις, έγινε κυβέρνηση, έδωσε μάχες, κέρδισε και έχασε πολλές από αυτές. Όμως το καλοκαίρι του 2015 λόγω του επώδυνου συμβιβασμού, στελέχη που αποχώρησαν δημιούργησαν σχηματισμούς  οι οποίοι δεν μπόρεσαν να εκπροσωπηθούν στο ελληνικό και το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Παρ’ όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ άντεξε και αντέχει στηριζόμενος από την πλειοψηφία του κόσμου της προόδου!

-Το ΚΚΕ είναι το μόνο που έμεινε στη γωνία του, «μικρό και τίμιο», αρνούμενο να παίξει οποιονδήποτε σημαντικό ρόλο στις κοσμογονικές αλλαγές που συντελούνται.

Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά; Απλά για να τονίσω τις πολιτικές αλλαγές και εξελίξεις που συνέβησαν μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία. Εμείς αποφασίσαμε να μην είμαστε θεατές, να μην είμαστε «μακριά από την φθοροποιό εξουσία και καταγγέλλοντες όλους τους άλλους», αλλά να επιδιώξουμε να παρέμβουμε στις εξελίξεις σε όφελος όλων αυτών που πλήρωσαν και πληρώνουν τις συνέπειες της κρίσης. Αυτό το πολιτικό μας σχέδιο το επέλεξαν και το στήριξαν οι πολίτες το 2015. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά και έχουν υπέρ-αναλυθεί από όλες τις πλευρές.

Σήμερα πάλι το πολιτικό σκηνικό είναι ρευστό. Το παλαιότερο σχήμα «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» είναι ξεπερασμένο και πλέον αναδύεται το δίπολο «πρόοδος-συντήρηση» χωρίς ακόμα να έχει πάρει απολύτως σαφή χαρακτηριστικά (πχ.  που ακριβώς ανήκουν ορισμένα κόμματα του κεντρώου-κεντροαριστερού χώρου).

Αποτελεί καθήκον μας να αποσαφηνίσουμε πολιτικά το διακύβευμα των επερχόμενων εκλογών. Να μιλήσουμε για το δικό μας προοδευτικό αφήγημα. Να αποκαλύψουμε στους πολίτες της χώρας μας τι σημαίνει μια πιθανή παλινόρθωση του παλαιού και καταδικασμένου πολιτικού συστήματος, με τα ίδια βασικά πρόσωπα και με εφεδρείες που έχουν αθροιστεί στη ΝΔ είτε από την ακροδεξιά, είτε από τη διαφθορά και τη διαπλοκή σε όλες τις εκφάνσεις της (ΜΜΕ, συστήματά παραεξουσίας κλπ).

Ταυτοχρόνως δεν πρέπει να αγνοούμε και τις δικές μας ευθύνες για τις οποίες θα συζητήσουμε μετά τις εκλογές. Όχι βεβαίως για να τσακωθούμε (όπως εύχονται οι αντίπαλοι μας), αλλά για να βγάλουμε συμπεράσματα τι δεν κάναμε σωστά, να ζητήσουμε συγγνώμη από τους πολίτες για αυτά και να χαράξουμε τη νέα μας πορεία μαζί με όλους αυτούς που βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή, ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες. Προσωπικά είμαι πολύ περήφανος που, μαζί με συντρόφους από την ριζοσπαστική αριστερά, συναντήσαμε προοδευτικούς δημοκρατικούς πολίτες από την σοσιαλδημοκρατία, την οικολογία, την ευρύτερη κεντροαριστερά. Είμαι πολύ περήφανος που μαζί τους, ισότιμα, θα συνεχίσουμε αυτή την υπέροχη αλλά δύσκολη πορεία.

Για ένα πράγμα ας είναι σίγουροι όλοι: Εμείς δεν είμαστε περαστικοί από τον αγώνα και την προσφορά. Δεν έχουμε μάθει να υποχωρούμε, θα συνεχίσουμε όσο οι πολίτες θα μας στηρίζουν. Και θα κερδίσουμε!

Άρθρο του Γιάννη Μπαλάφα στην Εφημερίδα των Συντακτών.