Απόψεις

Οι Ένοπλες Δυνάμεις ευθυ­γραμμίζονται με τα διεθνή πρότυπα

Μαρία Γιαννακάκη

Η Γενική Γραμματεία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει γίνει πολλάκις αποδέκτης καταγγελιών στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, που αφορούσαν αυθαιρεσίες της στρατιωτικής ηγεσίας με το πρόσχημα «εδώ είναι στρατός», σαν ο στρατός να μην υπόκειται στο Σύνταγμα και τους νόμους αυτής της χώρας και ξεχνώντας ότι οι Ενοπλες Δυνάμεις συντηρούνται από τους πολίτες και υπάρχουν για τους πολίτες. Πρόκειται για καταγγελίες οφθαλμοφανών αδικιών, κακοδιοίκησης και κατάχρησης εξουσίας κατά στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων. Με ευχάριστη έκπληξη ενημερωθήκαμε από ιστοσελίδες στρατιωτικού περιεχομένου ότι το πολυαναμενόμενο νομοσχέδιο του υπουργείου Εθνικής Αμυνας, μεταξύ άλλων πολύ θετικών διατάξεων, όπως αυτές που αφορούν τους αντιρρησίες συνείδησης, περιλαμβάνει στο

H εικονική πραγματικότητα των ΜΜΕ

Ευαγγελία Μανιτσούδη

Ας υποθέσουμε ότι έρχεται κάποια-ος στην χώρα μας ,χωρίς να έχει πλήρη γνώση της πολιτικής κατάστασης που επικρατεί. Διαβάζει, ακούει, βλέπει ειδήσεις, εκπομπές από τα διάφορα μέσα πληροφόρησης και ενημέρωσης και σχηματίζει κάποια πρώτη άποψη. Σύμφωνα με την πλειοψηφία των ΜΜΕ τα οποία  στηρίζουν το παλιό πολιτικό κατεστημένο της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και συγχρόνως  τους νομοταγής ιδιοκτήτες τους ,παρουσιάζεται η εικόνα μιας παραπαίουσας κυβέρνησης  μειοψηφίας με δανεικούς ή πολιτικά εξαγορασμένους βουλευτές που δεν έχει  κοινωνική νομιμοποίηση και αυτό βγαίνει από τις αντικειμενικές και αδέσμευτες δημοσκοπήσεις. Παρακολουθούμε δελτία ειδήσεων άκρως παραπλανητικά που παρουσιάζουν μια

Μπορούμε να νικήσουμε;

Δημήτρης Σεβαστάκης

Οι εκλογές είναι ζήτημα επικοινωνιακής τεχνικής, τάιμινγκ ή είναι θέμα πολιτικής εργασίας, πολιτικής παραγωγής; Είναι θέμα πόζας και επιμέλειας προφίλ, ή μεταρρυθμιστικής δουλειάς στο διοικητικό πεδίο, στο (εξαιρετικά προβληματικό) αυτοδιοικητικό σύστημα, στο μεταναστευτικό μέτωπο, στο μέτωπο της εξωτερικής πολιτικής κ.λπ.; Έχουν σημασία τα ερωτήματα, υπό το κράτος που συνήθως καταλαμβάνει τους διαδρομιστές ή τους διορισμένους, όταν πλησιάζουν εκλογές; Καμία απάντηση, γιατί δεν υφίσταται ερώτηση. Είναι απλό: Μόλις μπαίνουμε σε προεκλογική φάση, χαλούν οι σχέσεις. Ψυχραίνονται. Προσέχει ο ένας τον άλλο τι λέει, συγκρατούνται, φροντίζει ο καθένας την επόμενη μέρα. Όταν μπήκαμε στην υπαρξιακή κρίση του θέρους του 2015, έσκασαν όλα

Ο Ταγίπ Ερντογάν «έπαθε» αλλά δεν… έμαθε!

Πρόδρομος Θεοδουλίδης*

Η τουρκική τακτική πρόκλησης της χώρα μας, πριν και κατά τη διάρκεια επίσημων συνομιλιών, είναι συνήθης και σε σημαντικό βαθμό προβλέψιμη, πια. Συνδυάζεται με την ανάλογη επίδειξη δύναμης, ελέω ένδειας ρεαλιστικών επιχειρημάτων. Παρεκκλίνει δε, από κάθε έννοια τήρησης των κανόνων διεθνούς δικαίου. Υπό αυτούς τους όρους, όσο κι αν προσμένει η τουρκική διπλωματία, την Ελλάδα υποβαθμισμένη, προσερχόμενη στο τραπέζι του διαλόγου, τόσο αντίστροφα αποτελέσματα κατορθώνει να μετρά, τα οποία την εκθέτουν, ανεπανόρθωτα. Το Δεκέμβρη του 2017, της επίσκεψης του Τούρκου προέδρου στην Αθήνα, προηγήθηκε η περιβόητη συνέντευξη στον ΣΚΑΪ, κατά την οποία αμφισβητήθηκε η εγκυρότητα, ενώ καλλιεργήθηκε η προοπτική αναθεώρησης

«Food» for thought

Τζένη Τσουπαροπούλου

Συμβαίνει το ακατανόητο, το παράδοξο και το ασύλληπτο. Πώς σοκάρει περισσότερο η αγάπη από τη βία; Η τρυφερότητα περισσότερο από τη χυδαιότητα; Η αγκαλιά περισσότερο από το πορνό; Το χάδι περισσότερο από τη χειροδικία; Το φιλί περισσότερο από τη βρισιά; Πώς, ο πλούτος του διαφορετικού, σοκάρει πιο πολύ και από την «ισοπεδωτικότητα» του ομοιογενούς; Η εγγύτητα από την αποξένωση; Ο σεβασμός περισσότερο από την υποτίμηση και την απαξίωση; Η ευγένεια σοκάρει, ενώ η αγένεια, όχι. Η αλληλοκατανόηση σοκάρει, ενώ η εχθρικότητα, όχι. Το πολύχρωμο σοκάρει ενώ το σκοτεινό και σκιώδες, όχι. Η βοήθεια ως πράξη έχει καταστεί αλλότρια.

Αγνοώντας την προπαγάνδα προχωράμε

Ευαγγελία Μανιτσούδη

Η ουσιαστική στήριξη των εργαζομένων και των νέων σε μια κοινωνία που μόλις βγήκε από μια πολυετή οικονομική και πρωτίστως κοινωνική κρίση είναι σίγουρα προτεραιότητα και δέσμευση για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η χώρα μας αφήνει πίσω της οκτώ χρόνια μνημονιακής λιτότητας προσπαθώντας να βρει ξανά τον δρόμο της. Τα προηγούμενα χρόνια οι εφαρμοζόμενες πολιτικές από την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που μας χρεοκόπησαν και μας έβαλαν στα μνημόνια έπληξαν βάναυσα και την κοινωνική συνοχή. Είναι αποδεκτό ότι η πολιτική σταθερότητα και η κοινωνική συνοχή αποτελούν τους πυλώνες μιας υγιούς οικονομίας και μιας ισορροπημένης κοινωνίας. Ο

Να ξεγυμνώσουμε την Ακροδεξιά στην Ευρώπη

Κωνσταντίνα Κούνεβα

Έχει γίνει αγαπημένο θέμα συζήτησης σε φόρουμ της Ευρωπαϊκής Αριστεράς η ανάγκη συγκρότησης προοδευτικού μετώπου. Αλλά, γιατί είναι τόσο σημαντικό; Και ποιος είναι ο πανευρωπαϊκός στόχος αυτού του μετώπου; – Πρέπει να αποφύγουμε τη διπλή παγίδα της επιχειρηματικής ελίτ: δεν πρέπει να επιτρέψουμε ούτε να χρησιμοποιηθούν οι πρόσφυγες ως φτηνό εργατικό δυναμικό, που θα «ανταγωνίζεται» τους ντόπιους εργαζόμενους, ούτε να αναπτυχθεί ένα «κοινωνικό ντάμπινγκ» ανάμεσα στις χώρες, με πρόσχημα τους πρόσφυγες, με στόχο να πιεστούν προς τα κάτω οι μισθοί όλων. Τα πλήρη και ίσα εργασιακά δικαιώματα για ντόπιους και μετανάστες είναι προϋπόθεση και για

9+2 λόγοι για ένα προοδευτικό μέτωπο

Στέλιος Κούλογλου

Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο λαμβάνονται αποφάσεις για το 70% της καθημερινής μας ζωής. Τα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα, η θέση των γυναικών και των νέων ή οι ελευθερίες και το περιβάλλον, είναι τομείς που βρέθηκαν στο στόχαστρο της ακροδεξιάς, τόσο στο Ευρωκοινοβούλιο όσο και σε κράτη-μέλη της ΕΕ. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της ακροδεξιάς κυβέρνησης της Αυστρίας που επέτρεψε την 12ωρη εργασία ή της -επίσης ακροδεξιάς- κυβέρνησης του Όρμπαν στην Ουγγαρία, που έφερε ανάμεσα σε άλλα, φιλικά προς την διαφθορά νομοσχέδια, τον γνωστό ως «εργασιακό νόμο για σκλάβους». Οι εργαζόμενοι πλέον θα είναι υποχρεωμένοι σε υπερωρίες 400 ωρών το χρόνο,

Οι υπερωρίες, ο Όρμπαν και εμείς

Νάσος Ηλιόπουλος

Ο Νάσος Ηλιόπουλος απαντά στην Καθημερινή για την καταπολέμηση της υποδηλωμένης εργασία και άλλους… «δογματισμούς» της Αριστεράς Με αυτό το μικρό σημείωμα θα ήθελα να σχολιάσω το κείμενο του κ. Δρυμιώτη που δημοσιεύθηκε στην “Καθημερινή” στις 13.01.2019 (σ.σ.: διαβάστε το εν λόγω άρθρο ΕΔΩ). Είναι αλήθεια ότι το συγκεκριμένο κείμενο έχει στηριχθεί σε αρκετά σημεία σε μία προηγούμενη παρέμβαση της κ. Γιάννναρου. Επιλέγω όμως να σταθώ στο δεύτερο γιατί η ιδιότητα του κ. Δρυμιώτη ως συμβούλου επιχειρήσεων φέρει μια αυξημένη βαρύτητα για κάποιους από τους συλλογισμούς του. Ο αρθρογράφος επιλέγει την παρέμβαση του

Μακεδονία και Μίλητος

Κώστας Δουζίνας

Η ελληνική πρεσβεία του Λονδίνου μάς ειδοποίησε, τη δεκαετία του 1990, αν ακούσουμε στο Πανεπιστήμιο, τον δρόμο ή αλλού αναφορά στη «Δημοκρατία της Μακεδονίας», να διαμαρτυρηθούμε αμέσως και να εξηγήσουμε ότι οι γείτονες δεν δικαιούνται να ονομάζονται έτσι. Αν αυτό συμβεί σε δημόσιο χώρο, σε κάποιο ακαδημαϊκό συνέδριο ή συμπόσιο, και οι οργανωτές δεν δέχονται να απολογηθούν για την ονομασία ή να αφαιρέσουν το προσβλητικό ταμπελάκι με το απαγορευμένο όνομα, πρέπει να αποχωρήσουμε εκδηλώνοντας την αντίθεσή μας με τον πιο έντονο τρόπο. Για να είμαστε σίγουροι χρειαζόμαστε ένα «Μακεδονόμετρο» λέγαμε, σαν τους ανιχνευτές καπνού στα αεροπλάνα, που θα χτυπούσε κάθε