Απόψεις

Η μεγάλη ρελάνς του Αλέξη Τσίπρα

Βασίλης Πάικος

Δεν πρόκειται να καλυφθεί πίσω από τα συνταγματικώς προβλεπόμενα που δεν τον υποχρεώνουν σε κάτι τέτοιο. Δεν πρόκειται να περιμένει τυχόν κατάθεση πρότασης δυσπιστίας εκ μέρους του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν πρόκειται να αρκεστεί σε «ψήφο ανοχής». Θα επιχειρήσει ο ίδιος το άλμα προς τα μπρος. Μιλάμε για κίνηση επίδειξης δύναμης μεγάλου βεληνεκούς, μιλάμε για τη μεγάλη ρελάνς απέναντι στις προκλήσεις της συγκυρίας… Ήταν πράγματι βαρυσήμαντη η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα την Τετάρτη το βράδυ στην Έλλη Στάη για το Open. Σε μια στιγμή ιδιαιτέρως κρίσιμη για τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα. Λίγο πριν από την επικύρωση της συνθήκης των Πρεσπών από την ελληνική Βουλή.

Γιατί με τον ΣΥΡΙΖΑ σε Ελλάδα και Ευρώπη

Πρόδρομος Θεοδουλίδης

Ο Πρόδρομος Θεοδουλίδης γράφει για την διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και το επιτυχημένο μοντέλο που πρέπει να διατηρηθεί. Οι Ευρωεκλογές του 2019, μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν το όχημα διαφυγής της Ευρώπης προς μία άλλη κατεύθυνση, από τη σημερινή, αδιέξοδη. Από το μονόδρομο συντήρησης των ανισοτήτων, των διακρίσεων, της ανισορροπίας και της αδιαφάνειας στη λεωφόρο της δίκαιης και βιώσιμης ανάπτυξης λαών και κρατών, της δημοκρατικής λήψης των αποφάσεων, του σεβασμό των θεσμικών οργάνων, της ισότητας και της αλληλοκατανόησης. Για αυτό και είναι επιβεβλημένη η προσπέραση της πολιτικής έναντι του τεχνοκρατισμού. Οι εξελίξεις στην Ελλάδα και η αριστερή διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ

Γιατί πρέπει να ψηφιστεί η συμφωνία των Πρεσπών

Πάνος Τριγάζης

Μικρή ιστορική αναδρομή. Το σύνταγμα της Γιουγκοσλαβίας προέβλεπε το δικαίωμα αποχώρησης των ομόσπονδων Δημοκρατιών. Στη βάση αυτή, έγιναν δημοψηφίσματα (1991), με αποτέλεσμα τη διάλυση της ομοσπονδίας. Δυστυχώς, αυτό δεν συνέβη αναίμακτα, ιδιαίτερα στην περίπτωση της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης και της Κροατίας. Όμως, στην περίπτωση της ΠΓΔΜ δεν χύθηκε ούτε σταγόνα αίμα, μάλιστα ο γιουγκοσλαβικός στρατός αποχώρησε από την χώρα, αποδίδοντας τιμές στον Πρόεδρο Κίρο Γκλιγκόροφ. Στη σύγχρονη εκδοχή του, το «Μακεδονικό» προέκυψε μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ως διμερές θέμα στις σχέσεις της Ελλάδας με την ΠΓΔΜ, με κυρίαρχο στοιχείο το ονοματολογικό. Η γραμμή που αρχικά υιοθέτησε η Αθήνα ήταν

Η συντακτική εξουσία

Κώστας Δουζίνας

Ετσι η Εκκλησία καθιέρωνε την πρωτοκαθεδρία της σε σχέση με την κοσμική εξουσία. Μετά την εκκοσμίκευση και την υποχώρηση του δημόσιου ρόλου του Θεού, η ιεράρχηση των κανόνων παρέμεινε, αλλά πήρε νέο περιεχόμενο. Η παντοδυναμία του Θεού μεταμορφώθηκε στην κυριαρχία του αυτοκράτορα, του βασιλιά ή, μετά τις επαναστάσεις του 18ου αιώνα, του λαού (ΗΠΑ) ή του έθνους (Γαλλία) Ο φορέας της κυριαρχίας είναι πανίσχυρος, νομοθετεί, κυβερνά και αποφασίζει τις κεντρικές αξίες της κοινωνικής οργάνωσης. Το νεωτερικό δίκαιο είναι θετό, το νομοθετεί η πολιτική εξουσία. Ετσι γίνεται ιστορικά μεταβλητό και εν δυνάμει επικίνδυνο για τους κατόχους της εξουσίας.

Λαός και Κολωνάκι

Του Άγγελου Μανταδάκη

Μία από τις νεότερες συνοικίες της Αθήνας στο κέντρο της πόλης βρίσκεται στην περιοχή μεταξύ της λεωφόρου Πανεπιστημίου και του Μεγάρου Μουσικής ανατολικά, της οδού Σίνα και της συνοικίας της Νεάπολης βορειοδυτικά. Το Κολωνάκι οφείλει την ονομασία του στη μαρμάρινη πλάκα (ύψους 2 μ. και 30 εκ.) που αναστηλώθηκε δίπλα από τη Δεξαμενή. Οι πλάκες αυτές (κολωνάκια) είχαν τοποθετηθεί σε διάφορα σημεία της πόλης στα οποία κατέληγαν οι λιτανείες των Αθηναίων οι οποίοι, με τον τρόπο αυτό, προσπαθούσαν να εξευμενίσουν τους θεούς ώστε να αποτρέψουν τις συμφορές για την πόλη τους. Το Κολωνάκι έγινε διαχρονικά το σύμβολο του πλούτου και

Καλή χρονιά!

Του Άγγελου Μανταδάκη

Τι μας έφερε ο Αϊ-Βασίλης στην Ανατολή του νέου έτους; Ο πάντα καλοκάγαθος παππούλης ενέπνευσε και φέτος τα όνειρα εκατομμυρίων παιδιών που αποτελούν το μέλλον του κόσμου. Ο Αϊ-Βασίλης άλλωστε πηγαίνει παντού: στις εμπόλεμες ζώνες, στους προσφυγικούς καταυλισμούς, στα σχολειά των φτωχών συνοικιών. Και μοιράζει ελπίδα στα παιδιά, αλλά και μνήμες αθωότητας και χαράς στους μεγάλους. Γι’ αυτό άλλωστε και δεν νοιάζεται κανένας να μάθει περισσότερα για τα προσωπικά δεδομένα του Αγίου. Ούτε για την εθνικότητά του, αν δηλαδή κατάγεται από την Καισάρεια της Ανατολής ή από το Ροβανιέμι του Αρκτικού Κύκλου, ούτε για τους προμηθευτές του, τις τράπεζες με

Ευρώπη, μια μεγάλη δημοκρατική μάχη

Γιώργος Κοντόσταυλος

Είναι παγκοίνως γνωστό ότι ζούμε σε κρίσιμες εποχές. Τόσο σε εθνικό, όσος και σε διεθνές επίπεδο. Και οι αποφάσεις που θα πάρουμε συνολικά ως πολίτες μέσα στο 2019 θα μας ακολουθούν για πολλά χρόνια. Θα χαρακτηρίσουν με απόλυτο τρόπο πώς θα κινηθούν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες και ποια κατεύθυνση θα έχουν πάρει οι κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις. Η κυρίαρχη μάχη για όλους του Ευρωπαίους πολίτες τη χρονιά αυτή είναι, ως εκ τούτου, η μάχη των ευρωεκλογών. Μια πολιτική σύγκρουση που είναι εξαιρετικά σημαντική για όλους τους δημοκρατικούς πολίτες. Μια επιλογή που μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να δώσει ένα νέο μήνυμα για το

Μετρώντας τις μέρες για την B-day

Κώστας Δουζίνας

Παρότι το επεισόδιο του Brexit είναι μοναδικό, βρίσκουμε όλα τα στοιχεία του στην υπόλοιπη Ευρώπη. H Βρετανία μάς δείχνει το μέλλον, αν οι ευρωπαϊκές ελίτ συνεχίσουν σαν τον Νέρωνα να απαγγέλλουν ποίηση καθώς η Ρώμη καίγεται. Η σμίκρυνση της Ένωσης είναι αποτέλεσμα της σμίκρυνσης των μυαλών. Από τις πλατείες των αγανακτισμένων μέχρι τα “Κίτρινα Γιλέκα”, οι λαοί έμαθαν να εξεγείρονται. Αυτή είναι η μεγάλη μας ελπίδα. Το χάος, πυκνό σαν την ομίχλη του Λονδίνου, που καλύπτει την πολιτική ζωή της Βρετανίας είναι σύμπτωμα μιας εποχής στην Ευρώπη που χαρακτηρίζεται από έλλειψη οράματος, ανάξιους πολιτικούς, καταστροφή των προσδοκιών των λαών.

Κι όμως αντέχει, και προχωρά…

Βασίλης Πάικος

Όχι, δεν έχει ξαναγίνει. Να μην τον αφήνουν σε χλωρό κλαρί οι πάντες. Να του επιτίθενται συστηματικά με πρωτοφανή μανία, επιδιώκοντας την πτώση του. Και να την προεξοφλούν κάθε τρεις και λίγο. Κι εκείνος να αντέχει. Και να προχωρά. Και να διεκδικεί και πάλι με αξιώσεις τη λαϊκή εντολή… Πράγματι, δεν πρέπει να υπάρχει προηγούμενο πρωθυπουργού που από την πρώτη του μέρα να δέχεται μονάχα επιθέσεις από παντού. Και συκοφαντίες. Και λοιδορίες. Και κατάρες. Από παντού. Μονάχα βουντού που δεν του έχουνε κάνει, δεν πήγαν ακόμη σε μάγισσες και χαρτορίχτρες, αν και δεν το ξέρουμε κιόλας. Να δέχεται μονάχα επιθέσεις

Αριστερά, Κυβέρνηση και Κοινωνικοί Μετασχηματισμοί

Γιάννης Δραγασάκης

Η μετάφραση του βιβλίου του Έρικ ΌλινΡάιτ Ρεαλιστικές Ουτοπίες συνιστά ένα σημαντικό εκδοτικό γεγονός, αλλά και ευκαιρία να σκεφτούμε εκ νέου την εμπειρία μας, αξιοποιώντας την πληθώρα των εργαλείων που μάς παρέχει ο Αμερικανός κοινωνιολόγος. Το έργο του Ράιτ δεν είχε μεταφραστεί ποτέ στην Ελλάδα και ο ίδιος ήταν γνωστός κυρίως σ’ ένα μικρό κύκλο κυρίως ακαδημαϊκών. Είχαμε την ευκαιρία να τον ακούσουμε εκ του σύνεγγυς το Δεκέμβριο του 2011, όταν τον προσκάλεσε στην Ελλάδα το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς. Αντικείμενο εκείνων των διαλέξεων ήταν αυτές οι πραγματικές ουτοπίες και η συνακόλουθη στρατηγική που διερευνάται στο παρόν βιβλίο. Τότε βρισκόμασταν σε μια περίοδο