Tag "Τζένη Τσουπαροπουλου"

«Food» for thought

Τζένη Τσουπαροπούλου

Συμβαίνει το ακατανόητο, το παράδοξο και το ασύλληπτο. Πώς σοκάρει περισσότερο η αγάπη από τη βία; Η τρυφερότητα περισσότερο από τη χυδαιότητα; Η αγκαλιά περισσότερο από το πορνό; Το χάδι περισσότερο από τη χειροδικία; Το φιλί περισσότερο από τη βρισιά; Πώς, ο πλούτος του διαφορετικού, σοκάρει πιο πολύ και από την «ισοπεδωτικότητα» του ομοιογενούς; Η εγγύτητα από την αποξένωση; Ο σεβασμός περισσότερο από την υποτίμηση και την απαξίωση; Η ευγένεια σοκάρει, ενώ η αγένεια, όχι. Η αλληλοκατανόηση σοκάρει, ενώ η εχθρικότητα, όχι. Το πολύχρωμο σοκάρει ενώ το σκοτεινό και σκιώδες, όχι. Η βοήθεια ως πράξη έχει καταστεί αλλότρια.

Η γέννηση μιας Γυναίκας. Σιμόν ντε Μποβουάρ.

Τζένη Τσουπαροπούλου

Σιμόν Λουσία Ερνεστίν Μαρία Μπερτράν ντε Μποβουάρ. Γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1908 και είναι μία από τις μεγαλύτερες μορφές του 20ου αιώνα. Σπούδασε μαθηματικά, λογοτεχνία, ξένες γλώσσες και φιλοσοφία στη Σορβόννη και έγινε «Γυναίκα». Συγγραφέας, διανοούμενη, ακτιβίστρια, φεμινίστρια, φιλόσοφος, βιογράφος, μυθιστοριογράφος, πολιτική θεωρητικός μα πάνω από όλα «σύντροφος». Πρωτοπορία, ελευθερία και αγάπη. Έννοιες ταυτόσημες με το πνεύμα της Σιμόν ντε Μποβουάρ και βεβαίως, λέξεις «γένους θηλυκού». Μέρες επετειακές, τα social media, κατακλύζονται από τα αποφθέγματά καθώς, ακόμα και σήμερα, το περιεχόμενό των λόγων της και η στάση ζωής της, παραμένουν ιδιαιτέρως προκλητικά και πρωτοποριακά. Η ζωή της, συνώνυμη της ελευθερίας

Νίκος Καζαντζάκης: Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος

Της Τζένης Τσουπαροπούλου

Σαν σήμερα έφυγε απο την ζωή ο Νίκος Καζαντζάκης 26 Οκτωβρίου 1957 έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Καζαντζάκης. Στον τάφο του, που βρίσκεται στο ψιλότερο σημείο του Ηρακλείου Κρήτης, στην πόλη που γεννήθηκε, πάνω στα ενετικά τείχη στον προμαχώνα Μαρτινένγκο και όπως εκείνος το θέλησε χαράχτηκε η επιγραφή «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος». Και το σημείο που βρίσκεται ο τάφος του ήταν επιλογή του καθώς η Εκκλησία τον είχε αφορίσει μετά τη τη δεκαετία του ’50 όταν ο Νίκος Καζαντζάκης ήταν ήδη καταξιωμένος συγγραφέας με παγκόσμια αναγνώριση. Πολεμήθηκε σκληρά από την εκκλησία, και τα έργα

Σαλβαδόρ Αλιέντε: «Δεν πρόκειται να παραιτηθώ»

Τζένη Τσουπαροπούλου

Η φωνή του οραματιστή Πρόεδρου της Χιλής των χρόνων μεταξύ του 1970 και του 1973. Του υπέρμαχου του πολιτικού και ιδεολογικού πλουραλισμού, του πλουραλισμό που οδηγεί ειρηνικά στον σοσιαλισμό, ηχεί ακόμα. Ηχεί, την ίδια στιγμή που εδώ ηχούν παράφωνες κραυγές για ασφαλιστικά συστήματα τύπου Πινοσέτ. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία… Από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες του 21ου αιώνα, ο Αλιέντε, αγωνίστηκε για την ενότητα της αριστεράς. Υπέρμαχος της αναίμακτης επανάστασης, της δημοκρατίας, των θεσμών, της νομιμότητας. Εμφύσησε στον λαό του την ελπίδα και την πίστη ότι μπορεί να δημιουργηθεί ένας διαφορετικός κόσμος. Ότι ο λαός μπορεί να κάνει βαθιές

Είναι όμορφη η ζωή, αδερφέ μου!

Τζένη Τσουπαροπούλου

Στην Piazza Verdi «Περπάτησε προς το Δίκαιο και το Αληθινό, πάλεψε για το Δίκαιο και το Αληθινό, κατάκτησε το Δίκαιο και το Αληθινό. Ναζίμ Χικμέτ» Λίγο πριν το θάνατό του στις 3 Ιουνίου 1963, εξόριστος στη Μόσχα, ο ποιητής Ναζίμ Χικμέτ έγραψε το πρώτο και τελευταίο μυθιστόρημα της ζωής του, που στην ελληνική έκδοση βγήκε με αυτόν τον τίτλο: «Είναι όμορφη η ζωή, αδελφέ μου!» Η βασανισμένη ζωή του Χικμέτ μια περιπέτεια, ένας συνεχής αγώνας, παρόλα αυτά δεν έχασε ποτέ την αισιοδοξία του, αντιθέτως την χάριζε απλόχερα παντού. Πέντε λέξεις: ζωή, αγάπη, ειρήνη, ελπίδα, τραγούδι. Ο ρομαντικός λυρισμός

Η “Λευκή Πόλη”, Βελιγράδι 19 χρόνια μετά  

της Τζένης Τσουπαροπούλου»

Σαν σήμερα, 24 Μαρτίου 1999 μάθαμε τι είναι τα Στελθ, πώς σβήνει μια χώρα, πώς βομβαρδίζονται πρωτεύουσες Ευρωπαϊκές, νοσοκομεία, σχολεία, γέφυρες πάνω απο τον Δούναβη, ΜΜΕ… Μάθαμε πολλά τις 78 ημέρες που διήρκησε ο Πόλεμος στη Γιουγκασλαβία. Ακόμα περισσότερα τις μέρες που ακολούθησαν… Και μαθαίνουμε ακόμα περισσότερα από τα διεθνή δικαστήρια. Ήταν η πρώτη φορά που βλέπαμε “ανθρωπιστική βοήθεια” να πέφτει με τη μορφή βόμβας απεμπλουτισμένου ουρανίου στην Πρίστινα, στο Βελιγράδι και τόσες άλλες πόλεις. Πόλεις αμάχων. Πόλεις Μικρών παιδιών. Πόλεις αθώων, που δήθεν κάποιος έπρεπε να υπερασπιστεί τα δικαιώματα τους, ως μειονότητες.  Μας είπαν

Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές, αλλά…

της Τζένης Τσουπαροπούλου

Ευχαριστώ που με θαυμάζεις ως γυναίκα σήμερα, αλλά δεν ευχαριστώ που θα με υποτιμάς αύριο. Ευχαριστώ που με θεωρείς ισότιμη σήμερα, αλλά δεν ευχαριστώ που δεν θα με υπολογίζεις αύριο. Ευχαριστώ που είμαι πρωτοσέλιδο για τους αγώνες μου σήμερα, αλλά δεν θα ευχαριστώ που θα είμαι πρωτοσέλιδο ως θύμα ενδοοικογενειακής βίας αύριο.

Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, 69 χρόνια μετά…

Τζένη Τσουπαροπούλου

Η υπογραφή της Παγκόσμιας Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις 10 Δεκεμβρίου 1948 στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στο Παρίσι, αποτελεί επακόλουθο των θηριωδιών του πολέμου, των κτηνωδιών του ολοκαυτώματος και του εξευτελισμού της ανθρώπινης ζωής. Βαρβαρότητα πολέμου και Θεμέλια Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Αυτά ήταν τα θεμέλια των επιχειρημάτων για την υπογραφή της διακήρυξης σύμφωνα με την οποία η περιφρόνηση των δικαιωμάτων τους ανθρώπου οδήγησαν σε πράξεις βαρβαρότητας: «Επειδή η αναγνώριση της αξιοπρέπειας, που είναι σύμφυτη σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας, καθώς και των ίσων και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων τους αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης

Ρόζα Παρκς. Σαν σήμερα την συνέλαβαν γιατί δεν παραχώρησε τη θέση της σε λευκό

της Τζένης Τσουπαροπούλου

Μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά, η μαύρη μοδίστρα Ρόζα Παρκς, επιστρέφοντας σπίτι της με το λεωφορείο, συνελήφθηγιατί δεν παραχώρησε τη θέση της σε λευκό, σύμφωνα με τις υποδείξεις του οδηγού. Ο νόμος έλεγε ότι στο μπροστινό μέρος του λεωφορείου μπορούσαν να κάθονται μόνον οι λευκοί επιβάτες, ενώ οι μαύροι μπορούσαν να κάθονται αποκλειστικά στο πίσω μέρος. Ο οδηγός, αν επιθυμούσε, δύναται να σηκώσει έναν μαύρο για να παραχωρήσει τη θέση του σε λευκό, εάν δεν υπήρχαν διαθέσιμες θέσεις. Την Πέμπτη 1η Δεκεμβρίου 1955, στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, ο οδηγός του λεωφορείου έδωσε εντολή σε τέσσερα καθίσματα του «έγχρωμου»

Η Αλκυόνη δεν θα ταξιδέψει φέτος

της Τζένης Τσουπαροπούλου

Η Αλκυόνη με τα εντυπωσιακά σε χρώματα φτερά της, το ασυνήθιστα μικρό της σχήμα και τα κοντά και λεπτά της ποδαράκια, έφτασε στη χώρα μας φέτος, όπως συνηθίζει, στις αρχές Σεπτεμβρίου για να ξεχειμωνιάσει, να γεννήσει και να φύγει ξανά για το ταξίδι της, περίπου στα τέλη του Μαρτίου. Έφτιαξε τη φωλιά της στην πατρίδα του τραγικού ποιητή Ευριπίδη, τη Σαλαμίνα. Το νησί, δεν το επέλεξε για την τραγικότητα του τέλους της, ούτε για την τραγική ειρωνεία της σύμπτωσης, αλλά γιατί το είδος της συνηθίζει να κατοικεί σε βραχώδεις ή θαμνώδεις ακτές των θαλασσών. Και η Σαλαμίνα, με τη